Misschien kun je zeggen dat Jane Weaver een ondergewaardeerd muzikant is in haar thuisland, Engeland. En deels ligt dat misschien aan het feit dat ze muziek maakt met een psychedelische saus, een genre dat wat uit de belangstelling is weggezakt.

Dat is jammer, want haar platen zijn stuk voor stuk bijzonder de moeite waard. Ze hebben een Barbarella-kwaliteit, voeren een beetje terug naar de jaren zeventig, maar toch is haar sound en muziek in alle opzichten eigentijds. Dat wordt nog eens dubbel en dwars onderstreept met haar jongste telg, Love In Contstant Spectacle.

Voor het nieuwe album verscheen, maakte Weaver in 2022 samen met producer Dan Carey van Speedy Wunderground de single Oblique Fantasy. Een ietwat eigenaardige uitgave op 7″, omdat het nummer zo lang is dat je de single halverwege moet omdraaien, zo’n beetje als de climax volgt. Een nummer voor de dansvloer dat vooral dankzij een aanstekelijke arpeggio de suggestie wekte dat Weaver definitief de elektronische weg insloeg.

Zet Love In Contstant Spectacle op en we voelen ons als Weaver-adepts direct thuiskomen: de aftrap van openingsnummer Perfect Storm klinkt electronisch, en direct valt de prettig heldere stem van Weaver in. Maar al na 55 seconden valt een gitaar in om ons een hookline te verkopen, en dan pas is de toon voor het nieuwe album gezet. Want het nieuwe album klinkt juist minder electronisch dan voorganger Flock, laat staan de single die tussentijds is verschenen. Er is meer ruimte voor een traditioneel arsenaal instrumenten: drums, bas maar vooral gitaren en electronica wordt spaarzaam maar heel doeltreffend ingezet; geen arpeggio’s te bekennen. Daarmee weet Weaver toch opnieuw een sci-fi-achtige sfeer op te roepen, en krijgt het weer die aangename Barbarella associatie.

Emotional Components is een voorbeeld van waar de Engelse singer-songwriter in uitblinkt: zacht wiegende liedjes met prachtige melodieën die zich al snel in je brein nestelen. Het spaarzaam inzetten van een enkel geluidje uit een toetseninstrument is voldoende om je toch het gevoel te geven dat de muziek een electro-karakter heeft. En hoor dat ploppende nasale basje op het swingende ritme, dat zo past in muziek met een seventies sfeer. Univers is nog zo’n uitbijter van een liedje dat je verovert door de voortdurend ingehouden climax. Maar voor de dansvloer is dit alles niet direct gemaakt.

Het piepkleine liedje Family Of The Sun sluit de uitmuntende plaat af die enkel pracht en praal kent, maar die nooit verwordt tot blingbling. In die zin is Jane Weaver verwant aan Robin Kester, ook een muzikant met een geweldig gevoel voor melodie en het met instrumenten en klanken schilderen van een aansprekende sfeer. Luister maar naar het titelnummer en zoek de verschillen.