Omni is een typische representant van de Amerikaanse tak van postpunkbands. Net als Bodega maken ze hoekige liedjes, die je de neiging geven om als een robot mee te gaan bewegen. Het is geënt op Amerikaanse voorbeelden als Devo en Talking Heads.

Souvenir is Omni’s vierde album, en ligt in lijn met de voorgangers. Het wordt wat betreft de sound wel steeds een beetje minder lo-fi; Souvenir heeft zelfs een beetje laag in het geluidsspectrum meegekregen. Maar het songmateriaal is nog even springerig en soms bizar onnavolgbaar als op de voorgangers. Slechts een enkele track heeft elementen die zich snel planten in je geheugen, zoals het intro in Plastic Pyramid waarin een mannelijke en vrouwelijke stem elkaar afwisselen. Maar over het algemeen duurt het even voor je de liedjes gaat herkennen. Een nummer als Double Negative – dat aan het werk van Field Music doet denken – blijft weerbarstig weerstand bieden. Dat maakt de plaat tot een heel, heel langzame groeier. Maar als het dan eenmaal zover is, is het genieten van bijvoorbeeld het euforische slot van INTL Waters, het extreme start-stop-karakter van Granite Kiss dat uitloopt in een krankzinnige gitaarsolo, de razendsnelle roffels op de snare in F1, of prijsnummer en afsluiter Compliment dat mede dankzij een prachtige terugkerende seventies gitaarsolo alles behalve ‘off the rack‘ is.