Tweeëneenhalf jaar na Thirstier komt Torres met What an enormous room. Wie denkt dat Mackenzie Scott, zoals haar naam in het dagelijks leven luidt, doorgaat op de ingeslagen weg, heeft het mis. Op Thirstier werd meer teruggegrepen op de indie(rock), maar op het nieuwe album is de elektronica duidelijk zwaarder aangezet. Ze pakt juist weer meer terug op Three Futures, haar album uit 2017. Wellicht ook opnieuw geïnspireerd door Kiss the corners, het meest ‘elektronische’ nummer op Thirstier, klinkt het alsof Torres is gaan zoeken naar een mix van het geluid op Thirstier met een elektrosausje.  

Door: Ronald Houtman

Wat kunnen we dan verwachten van What an enormous room? In ieder geval duidelijk aanwezige computer-gegenereerde ritmesecties. Dit doet wel een beetje afbreuk aan sommige nummers, die hierdoor vrij steriel en zelfs wat afstandelijk en gevoelloos overkomen. Met name bij Wake to flowers en Artificial limits wordt dit duidelijk. Jammer, want de zangstem van Torres blijft heerlijk om naar te luisteren. Ook Collect heeft een dergelijk, vrij simpel, elektronisch basisritme. Maar de sterke melodie en bovenal de kracht van Torres’ stem, maken het tot een sterk, bijna bombastisch nummer. Dit is Torres in optima forma! 

Ook de melodielijnen lijken soms erg gezocht. Dit deed ze ook al in Don’t Go Puttin’ Wishes in My Head en Hug From a Dinosaur op Thirstier, maar ze lijkt het nu nog meer als ‘eigen geluid’ te willen cultiveren. Het zorgt ervoor dat de nummers, zeker bij de eerste paar keren luisteren, niet prettig in het gehoor liggen. Life as we don’t know it, Wake the flowers (alweer), Jerk into joy en Forever home lijden hier een beetje onder. 

Gelukkig is er voldoende moois op What an enormous room te beluisteren. Neem het openingsnummer Happy man’s shoes. Hierin zit alles wat ik hierboven noemde in, het elektroritme en een minder conventionele melodielijn, maar in Happy man’s shoes pakt het dus wel goed uit. Het derde nummer, I got the fear, is misschien wel het mooiste nummer op het album. Heerlijk wegdromen op de voortkabbelende muziek en jawel, de schitterende stem.

Het slotnummer, Songbird forever, valt een beetje uit de toon bij de rest van het album. Allereerst omdat Torres alleen de piano als begeleiding heeft, later aangevuld met wat synthesizer-achtig geluid. Maar ook omdat het veel rustiger is dan alle andere nummers. Het klinkt als een langzaam stromende brede rivier. Het is fraai als afsluiter van het album, maar ook alleen maar omdat het zo anders is dan de rest.  

Na bovenstaande te hebben gelezen denk je misschien dat What an enormous room een tegenvallend album is. Nou, dat is het zeker niet. Het is gewoon niet de Torres die je verwacht. Gelukkig staan er voldoende mooie nummers op het album. En na een paar keer luisteren lijken de op het eerste gehoor mindere nummers ook meer te groeien. 

Misschien is Torres dan toch meer vernieuwend dan ik dacht en heeft ze me gewoon op het verkeerde been gezet…