Tijd voor biecht. Ik was het glad vergeten maar ooit heb ik iets gepikt van It Dockumer Lokaeltsje. Hun album Moddergat – ook goede herinneringen aan dat plaatsje aan het wad omdat het dicht bij Metslawier ligt waar de roemruchte Sing-Sing Studio is gevestigd – opent met het geluid van wat op een stoomlocomotief lijkt. Dat geluidje gebruikten we ooit, bewerkten het, dubbelen, door de mangel en figureerde als achtergrondtape in een intro van een liedje.

Als het nieuwe werk van de Friezen in prachtige verpakking in de vorm van een oud Fries tegeltje door de brievenbus glijdt, opent een wereld aan herinneringen, en zo zal het zijn voor veel generatiegenoten. Peter Sijbenga, Sytse J. van Essen en Fritz Djong maakten eind jaren tachtig en begin jaren negentig deel uit van een generatie muzikanten, vaak met een krakers achtergrond, die uitblonken in vrije expressie en daarom in alternatieve kring op handen werd gedragen. Samen met bijvoorbeeld De Kift en The Ex, om nog maar twee van de meest bekende te noemen.

Ze zijn er weer, met een album dat Trump Yn Makkum heet. Zet ‘m op en ga mee op tijdreis. Alhoewel, de teksten zijn eigentijds; Trump komt langs, er wordt gezongen over Georginio Wijnaldum, de kapsalon – de eetbare variant wel te verstaan – en Mieke die een drone koopt. Onweerlegbaar 2023. Maar de muziek staat nog stevig in de tijd dat de Friezen een bandje begonnen. Stuiterend en wars van alle conventies die er zijn over hoe liedjes horen te zijn zoals No Means No, met ook postpunk-invloeden zoals van het vorige week heruitgegeven 4our Clicks van Nasmak. Opener Kapsalon kunnen we niet anders uitleggen dan een ode aan Rotterdam. Natuurlijk wegens de titel maar zeker ook omdat in de percussie zo te horen een complete ijzerwinkel wordt gebruikt, zoals tijdgenoot Kiem dat gewoon was te doen. De band die de Friezen hebben met Rats On Rafts zal daar wellicht niet geheel vreemd aan zijn. Zo hoor je in de 16 nummers op de plaat voortdurend dingen die je geheugen prikkelen.

Maar door die muzikale grondtoon heen, hoor je ontegenzeggelijk It Dockumer Lokaeltsje zelf. Natuurlijk vanwege de taal, maar ook in de losgeslagen creativiteit, die er dus nog steeds is en mooi is gevangen door Pieter Kloos in de Katzwijm Studio, nog zo’n plek die in het netwerk rond deze generatie muzikanten past en betekenisvol is. Is deze plaat dan alleen voor ouwe lullen zoals ik die zwijmelen bij wat is geweest? Geenszins, It Dockumer Lokaeltsje heeft nog de energie en een boodschap om jonge generaties aan te spreken en te inspireren. Luister bijvoorbeeld maar naar de felheid waarmee Georginio Wijnaldum of Boeren Jan wordt gespeeld; daar kunnen heel wat postpunkbandjes van nu een voorbeeld aan nemen. En It Frije Wurd Stjonkt Ut ‘e Bek levert in simpele bewoordingen raak commentaar op wie uit naam van het vrije woord een grote bek opzet. Ons past misschien wat meer bescheidenheid, lijkt It Dockumer Lokaeltsje te zeggen door te constateren ook zij er aan bijdragen. Achtenswaardig album!