Het is even knipperen met je ogen als je de hoes van het nieuwe album van Bombay Bicycle Club My Big Day voor het eerst ziet. De tekst staat in fel geel in een cirkel, met in het centrum een breed lachende meneer met twee spiegeleieren over zijn ogen. „We wilden eens iets anders dan de illustraties van de laatste albums. Het is misschien een beetje ongewoon voor ons, out of character, maar we vonden de gekkigheid die het beeld uitstraalt leuk”, vertelt drummer Suren De Saram.

Met een brede grijs vertelt de drummer dat het originele beeld op internet was gevonden door frontman Jack Steadman. De fotograaf daarvan was nog te achterhalen, maar die meneer op de foto niet. Dus moest de hele foto in scene worden gezet en opnieuw gemaakt. Wat zien we eigenlijk op die hoes? „Een meneer van middelbare leeftijd, iets te zwaar misschien, met twee gebakken eieren op zijn gezicht die zijn ogen bedekken. Maar het ziet er wel naar uit dat hij de tijd van zijn leven heeft.”

Behalve met die kolderieke coverfoto lijken de Britten ook via social media ons iets te willen vertellen. De band is erg actief en post continu foto’s van grappen en grollen, afgewisseld met filmpjes waar zanger-gitarist Jack Steadman bijvoorbeeld akoestisch een liedje speelt, altijd weer ontroerend mooi. En een serie video’s van karaoke-concerten vallen in dit kader op. Daarbij speelt de band op het podium maar mogen mensen instappen, om mee te zingen, maar ook om een baspartij te spelen of de gitaar van Jamie MacColl over te nemen. Het intense plezier spettert van die concerten af, bij zowel band als publiek.

Die lol, die horen we ook dubbel en dwars terug op het nieuwe album. Het is elf nummers lang een feestje, en loopt over van de levenslust. Waar komt al die vrolijkheid vandaan? Zijn het drugs, is het religie? „Ik ben blij dat het zo overkomt. En ik kan zeggen dat het niet te danken is aan drugs”, zegt Suren De Saram lachend. „Het is meer zo dat we op dit moment allemaal in een goed vel zitten. We durven het deze keer daarmee ook aan om tracks waar we anders over hadden geaarzeld nu een plek te geven op het album. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het instrumentale nummer Rural Radio Predicts The Rapture. Dat hadden we een paar jaar terug te ‘raar’ gevonden. Terwijl we het nu zo halverwege het album juist een grappig stuk vinden, een stukje fun halverwege. Maar daarvan afgezien, het gaat gewoon goed met ons. Twee van ons zijn vader geworden. Dat heeft ook invloed op dit album en hoor je heel direct terug in songs als Turn The World On. De insteek was dit keer bij het maken van dit album lol te maken en onszelf niet al te serieus te nemen. Ik denk dat we als band een serieuzer imago hebben dan we in werkelijkheid zijn. We kunnen best gek doen en dat stukje van onze persoonlijkheid mocht wat ons betreft dit keer meer doorklinken. De keywords waren voor dit album feestvieren en positiviteit. En die cover, die past in dat beeld. Net als de video voor My Big Day.”

De afgelopen jaren heeft Jack Steadman onder de naam Mr. Jukes twee solo-albums gemaakt die zich kenmerken door een veelvuldig gebruik van samples en een levendige belangstelling voor klassieke soul en dansbare muziek zoals hiphop. Ook van die albums spat de levensvreugde af. Als je nu My Big Day opzet, lijkt opener Just A Little More Time zo weggelopen uit een van die solo-albums. Alsof Jack Steadman en Mr. Jukes nu zijn samengesmolten. „Ja, dat is een goede observatie denk ik”, zegt de drummer. „Zeker in de openingstrack hoor je de invloeden van het werk van Jack als Mr. Jukes. Die invloed is er ook met het aantal samenwerkingen met andere muzikanten op dit album. Ook dat komt voort uit de ervaringen van Jack in zijn soloproject. En het leuke is dat al die mensen hun eigen ding meegebracht hebben, en dat maakt ons nieuwe album denk ik veel interessanter.”

Opvallende gastbijdrage is er bijvoorbeeld van Jay Som, een minder bekende indie-muzikant uit de Verenigde Staten. „We zochten voor dit nummer een specifiek stemgeluid, een beetje engelachtig maar met een Amerikaanse twang. Onze bassist is fan van Jay Som en suggereerde haar. Daarna is het snel gegaan. Zij reageerde enthousiast op ons voorstel. Alles is op afstand via e-mail gegaan. Zij droeg behalve haar zang ook heel veel ideeën aan voor het nummer, waardoor je kunt zeggen dat ze het uiteindelijk het gecoproduceerd.”

Tot kort voor het uitbrengen van het album hield de band de naam van discodiva Chaka Kahn geheim, die swingend Tekken 2 van extra soul voorzien. Net zo in het oog springend is de gastrol van Damon Albarn. „Heel cool, maar dat was eigenlijk helemaal niet gepland”, vertelt Suren De Saram. „Jack en Damon werken wel vaker samen en Jack heeft hem een keer wat demo’s laten horen. Bij het nummer Heaven greep hij spontaan een microfoon en improviseerde een zanglijn. Die hebben we in het nummer verwerkt en is het refrein geworden.” Dat was volgens de drummer nog niet zo eenvoudig, omdat de zanglijn die we als luisteraar nu horen van Jack Steadman het refrein had moeten vormen. Met wat gepuzzel is een vrijwel nieuw nummer ontstaan, en geluidstechnisch de overgang van de op afstand opgenomen partijen – Albarn schreef de tekst en nam de zang op in een aantal vrije uren tijdens de tour met Blur – mooi in elkaar over laten gaan.

Op jullie oude albums maakten jullie soms van die prachtige brugjes of outtro’s waarin het wel leek alsof het alle kanten kon uitgaan. Ook die creativiteit is weer een beetje terug, zo lijkt het.
„Dat klopt denk ik wel en is ook weer terug te voeren op het feit dat we ons goed voelen en dingen durven. Aan de andere kant zijn al onze albums altijd net weer een beetje anders geweest. Je weet bij ons eigenlijk nooit waar je aan toe bent en wat je kunt verwachten. Voor mijn gevoel vat dit album al onze voorgaande een beetje samen. Er zit van elk wel iets in. Je hebt gitaarsongs zoals van ons eerste album, meer electronisch georiënteerde en op samples gebaseerde liedjes zoals van So Long, See You Tomorrow uit 2014, maar ook folkinvloeden. Dit album laat zien waar Bombay Bicycle Club voor staat. En persoonlijk ben ik wel best trots op.”

Een en al vrolijkheid, maar tegelijk leven jullie in een land waar ook veel zorgen zijn. Het aantal dak- en thuislozen neemt snel toe, de verschillen tussen rijk en arm groeien, er is een klimaatprobleem, er zijn vluchtelingen… Waar zijn die zorgen op jullie album?
„Om eerlijk te zijn is Bombay Bicycle Club nooit een band geweest die zich bezighoudt met het geven van sociaal of politiek commentaar.” De Saram zucht diep en pauzeert even om na te denken. „Ik denk dat wij onze muziek beschouwen als een ontsnapping aan de zorgen van elke dag. Een ‘escape’ voor mensen aan de mindere dingen van het leven, zoals jij ze opsomt. En dat is zo omdat we ons niet comfortabel voelen om dat soort grote zaken aan te kaarten in onze songs, en ze daarbij ook recht te doen. Daar komt bij dat we in de band wel in grote lijnen gelijk denken over politieke zaken, maar niet altijd exact hetzelfde. Dat maakt het ook lastig om met één stem naar buiten te treden.”

„Ik heb groot respect voor muzikanten die er wel in slagen zich uit te spreken in hun muziek. Als je dat goed kunt, vind ik dat heel knap en het is heel belangrijk dat het gebeurt. Voor de coronaperiode zijn we een aantal jaren even gestopt met de band. Toen we terugkeerden zijn we ons er meer van bewust geworden van wat onze muziek in het leven van veel mensen betekent. En daarmee dus ook dat we in potentie veel mensen kunnen bereiken met een boodschap. Nu schrikken we er ook niet voor terug om over sociale problematiek of politieke zaken te spreken in het openbaar, zoals in interviews als deze. Maar we houden dat liever apart van de muziek die we maken.”