Iemand zei laatst tegen me dat het belangrijk is dat er rolmodellen zijn waar mensen zich in kunnen herkennen. Dat het makkelijker is om een voorbeeld aan iemand te nemen als dat voorbeeld fysiek op jou lijkt. Daar heb ik een tijdje over nagedacht en het zal voor sommige mensen best gelden, maar niet voor mij. 

Ik heb toch het meeste gehad aan een blonde goochelaar, een licht dictatoriale gitarist en elke wielrenner die ooit aan de Tour de France, dan wel de Tour Feminin heeft meegedaan. Nou niet bepaald mensen waar ik veel gelijkenissen mee vertoon. 

Die laatste groep lijkt me voor de hand liggend. Van de week werden er op kantoor blikjes bezorgd en die moesten drie trappen op worden gesjouwd. Op het moment dat ik mezelf heel zielig begon te vinden, dacht ik aan renners die de Tour hebben uitgereden met een gebroken sleutelbeen. Sterker nog; die de groene trui hebben gewonnen met twee gebroken rugwervels. Dan valt een paar keer de trap op lopen met wat traytjes Cola Zero in je armen ineens reuze mee.

Johnny Ramone is mijn lievelingsbandlid van The Ramones. Hij had de rest zo goed in het gareel, dat ze nooit een show hebben gemist, ondanks dat er een junk in de band zat en iemand die 78 keer het slot moest controleren voor hij van huis kon vertrekken. 

Het mooiste van Johnny vind ik dat hij zichzelf triomfantelijk niet de beste, maar wel de snelste gitarist van de wereld noemde. Dat heb ik in mijn werkzame leven vertaald naar het betalen van facturen: we zijn misschien niet de beste betalers, maar wel de snelste. Vraag maar aan iedereen die me ooit een factuur heeft gestuurd.   

Illusionist Hans Klok sloot jarenlang elk optreden af met ‘see you in Vegas’, omdat het zijn grote droom was om daar een show te doen. Ook toen alles misging en hij geld moest verdienen door zeven maanden lang, zeven dagen per week, vier keer per dag in De Efteling op te treden, bleef hij stug ‘see you in Vegas’ roepen. Dat vond ik zo mooi dat ik al heel lang elk gesprek over ons festival afsluit met ‘overigens gaat Left of the Dial het grootste showcasefestival van Europa worden.’

Hans Klok is uiteindelijk in Vegas terechtgekomen en ik kreeg de indruk dat dat toch niet helemaal was wat hij ervan had verwacht. Ik denk ook niet dat ik er per se gelukkiger van word als Left of the Dial echt 100.000 bezoekers trekt. Maar van mijn rolmodellen heb ik geleerd dat het goed is om hoog in te zetten.    

Minke Weeda