Clinic – Fantasy Island

Hou je vast, we stappen even een tijdmachine in en stappen uit als de teller op pakweg 1979 staat. De punkgolf was in beweging en met die rauwe energie stonden ook muzikanten op die het in een elektronische richting zochten. Fad Gadget bijvoorbeeld, die ook onder zijn eigen naam Frank Tovey werk uitbracht, maar ook bands als Ultravox en The Human League natuurlijk. Maar laten we even blijven bij Fad Gadget, want die maakte electro met een stevig theatrale component. Een beetje het sfeertje dat je verwacht aan te treffen in Berlijnse clubs in de jaren twintig van de vorige eeuw, gothic romans en de toekomstbeelden van HG Wells.

Nu naar de plaat waar we het over hebben: Clinic uit Liverpool is intussen uitgedund tot een duo: alleen Ade Blackburn en Jonathan Hartley staan nog op de loonlijst. De band geeft al sinds pak ‘m beet 1999 muziek uit en heeft een aardige discografie bij elkaar gespeeld. Met zijn tweetjes dalen ze dieper de retro electro in. Daarvoor hebben ze blijkens een uitleg bij het album de hand weten te leggen op wat retro apparaten om dat authentieke geluid te kunnen produceren. Een acid bass machine, een cocktail ritmebox uit de jaren zeventig, een space drum en een heuse Casio.

Het geluid is dus op orde, in de liedjes raakt Clinic redelijk het arty sfeertje waarmee ooit Fad Gadget furore maakte. Het klinkt decadent, een beetje gek, maar bij vlagen ook bijna dansbaar. Met natuurlijk zang die volgens de regels van de kunst er altijd scheef naast zit. Direct vanaf de aftrap van het album voel je je in het verleden beland. Duister klinkend Fine Dining bijvoorbeeld zou zo op een plaat uit begin jaren tachtig hebben kunnen staan. Het theater staat voorop. Met de sleazy sax in On The Other Side bijvoorbeeld, ben je in een oogwenk in een aftandse jazzclub, maar wordt je door een vrouwelijke stem toegesproken die uit een ander tijdsgewricht lijkt te komen. Maar Clinic is niet direct in één gat te vangen. Titelnummer Fantasy Island is een gestoorde rave, gejaagd, zenuwachtig, bijna electroclash. Een retro gekkenhuis, als een eigenaardige mix van electro en Iggy’s Lust For Life. En direct na die storm verneukt het duo het discohitje uit de jaren zeventig I Can’t Stand The Rain, origineel van Ann Peebles maar daarna in tal van verschijningen heruitgebracht, onder andere door Tina Turner maar misschien is de uptempo versie van Eruption wel het meest bekend.

Fantasy Island is een leuk en veelzijdig retro-album vol avontuurlijke electro die zeker aanslaat bij liefhebbers van het genre van toen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s