Hooverphonic – Hidden Stories

Het heeft toch wel wat weg van een nachtmerrie, dat je wakker wordt en de band die je ooit liefdevol in de armen sloot ineens onderdeel blijkt uit te maken van het Eurovisie Songfestival. Er is nauwelijks een betere check denkbaar of je een beetje de draad aan het kwijtraken bent van wat hip en happening is. Hooverphonic dus, die Belgische band bekend om hun zachte maar smaakvolle electropop, staat nu in Rotterdam op de planken met een raar theatraal liedje The Wrong Place. En ze brengen commercieel handig een nieuw album uit, Hidden Stories. Ze hadden er vorig jaar trouwens ook een klaarliggen, maar die is niet meer uitgebracht.

Welnu, wat Hooverphonic – met achter de mic opnieuw Geike Arnaert – in Rotterdam gaat brengen is werkelijk niet het beste van de nieuwe plaat. Nee, dan moet je het titelnummer Hidden Stories hebben: een sfeervolle melancholische ballade waarin de stem van de intussen 41-jarige zangeres die Hooverphonic lange tijd even voor gezien hield, echt mooi uit de verf komt. Kwaliteitspop, langzaam swingend, met als hoogtepunt een door blazers vertolkte melodielijn van het refrein. Heel fijn, niks mis mee.

Op het tien liedjes tellende album komen we alleen maar netjes afgeronde en mooi geproduceerde liedjes tegen – het album neemt net een half uur in beslag. A Simple Glitch Of The Heart klinkt als een Bond-track gezongen door Björk. Thinking About You is een uptempo hitsong, groots geproduceerd, maar evengoed een lichtgewicht. Belgium In The Rain maakt dankzij de titel meteen nieuwsgierig. Wat is er te melden over de buren op een regenachtige dag? Een beetje raar, een beetje triest, zingt Arnaert in dit geslaagde melancholische liedje met een hoofdrol voor een ploppende bas en een surfgitaartje. Dan volgt zowaar nog een dansbare track Lift Me Up is funky en lichtvoetig. Na een plichtmatige gedragen ballade, volgt nog One Big Lie met een geslaagd refrein waarin de zangeres haar teleurstelling uit over het feit dat ze dacht van haar partner te houden. Circus is samen met het titelnummer de meest geslaagde track. Het Belgische trio houdt het nu eens klein en bouwt de track mooi uit rond een wonderschoon refrein. Aardig is dat Circus het hoogtepunt midden in de song beleeft, wanneer het klinkt als Shirley Bassey die een nieuwe soundtrack voor een actiefilm mag volschallen, maar dan heel erg met de rem erop. Mooie spanningsboog. Full Moon Duel is tot slot een cliché invulling voor het beschrijven van een duel met pistolen, met een fluiten cowboy en mexicaans klinkende blazers aan toe.

En dat wijst pijnlijk op het feit waar Hooverphonic intussen is beland: het is de James Last van nu. Niets is af te doen aan de kundigheid waarmee songs worden geschreven en vastgelegd. Maar af en toe wordt een bedenkelijk niveau geraakt, zoals in Full Moon Duel dat echt te chiché voor woorden is. Hooverphonic hoort op het Eurovisie Songfestival thuis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s