You get what you give

Ik wist dat de broer van een voetbalmakker van me een fikse platencollectie had, dus informeerde ik maar eens of die broer genegen was om platen uit te lenen. Het antwoord luidde bevestigend, dus toog ik op een zaterdagmorgen schoorvoetend naar die muziekkenner. Ik mocht wat platen lenen, die ik thuis op cassette opnam. ‘Hometaping is killing music’ stond er op sommige binnenhoezen van de lp’s die ik leende. Ik werd ondanks deze waarschuwing een seriemoordenaar en zoog de geleende muziek gretig in me op.

Dat was zo’n veertig jaar geleden het begin van een muzikale vriendschap die tot op de dag van vandaag voortduurt. Aanvankelijk was het eenrichtingsverkeer, wegens beurskrapte bij een 17-jarige. In het begin was de relatie er een van mentor en leerling. Met het ontwikkelen van een eigen smaak en dito muziekcollectie werd die verhouding in de loop der jaren ietwat rechtgetrokken.

Er ontspon zich een wekelijks ritueel. Elke zaterdagmorgen nam ik plaats in een stoel en kreeg ik de nieuwe aanwinsten in stukjes en brokjes toegeworpen, soms met een hint erbij, waarna het voor mij raden was naar wat er zojuist ter draaitafel was gekomen. Na verloop van jaren werd ik er beter in om de muziek die ik te horen kreeg van namen en rugnummers te voorzien of in elk geval te duiden, maar altijd was er wel een wtf???-momentje, aangezien de smaak van mijn amigo da musica op z’n minst nogal eclectisch is te noemen.

Ik nam elke week mijn eigen nieuwe platen/cd’s mee om uit te lenen en kreeg op mijn beurt weer nieuw spul aangereikt. Daar werden vers gebrande mix-cd’s van gemaakt, die in een oplage van twee stuks, voorzien van een via knip- en plakwerk gefabriceerd hoesje en een tracklist, bij een volgende luistersessie werden overhandigd. Samen werd aan popkwissen deelgenomen en werden zelf popkwissen georganiseerd, concerten bezocht en rooftochten ondernomen naar platenbeurzen, inclusief de voorpret die bij zo’n muzikaal schoolreisje hoort. Na de wekelijkse luistersessie en uitwisseling op zaterdagmorgen toog m’n muziekbuddy dan steevast naar z’n favoriete platenzaak om nieuw goud te delven.

Tot een paar jaar geleden de aanvoer stokte. Van de ene op de andere dag was het gedaan met nieuwe aankopen. Naar de reden hiervan is het gissen. Sommige zaken blijven ook onder vrienden onbesproken. Niet dat zijn liefde voor muziek voorbij was, maar de collectie werd niet verder aangevuld. Hierdoor verwaterde de vriendschap ietwat, waarvoor een mea culpa op zijn plaats is.

Enkele weken geleden kreeg ik de vraag of ik een deel van zijn collectie wilde overnemen. De vraag stellen was ze beantwoorden, maar toch knaagde er iets. Het voelde aan als een vervroegde erfenis, dus informeerde ik eerst of het geen pijn deed om afstand te doen van wat in jaren was opgebouwd. Maar nee, het spul stond er maar te staan, een deel was gedigitaliseerd, er zat een verhuizing naar een kleiner onderkomen aan te komen en het zou bij mij in goede handen zijn. Sindsdien draaien hier lp’s rondjes en worden er cd’s onder de laser geschoven die al eens op uitleenbasis de revue zijn gepasseerd. Fraaie verzamelaars van het Ace-, Kent- en Numero Records label en lp’s en singles uit diverse windstreken en genres. Zo blij als een hond met twee staarten, maar de vraag waar ik dit aan verdiend heb dringt zich ook op. Mogelijk en hopelijk ligt het antwoord besloten in de titel van een single van New Radicals waar ik al lang naar op zoek ben: ‘You get what you give’.

DJ 45Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s