Mijn laatste concert

Een jaar geleden was ik de hele maand februari in Nieuw Zeeland. Allereerst prijs ik mij enorm gelukkig dat ik in 2020 überhaupt op vakantie ben geweest, laat staan zo lang en naar zo’n prachtig land.

Een van de dingen die ik als eerste doe als ik naar het buitenland ga, is de agenda van de lokale concertzalen en Songkick (een website waar je je locatie en data kan invoeren) afspeuren om te kijken of er iets tofs speelt, bekend of onbekend.

Het was de bedoeling om de reis af te sluiten met een concert van The Scorpions in Auckland, maar een paar dagen voor aanvang werd die show gecanceld omdat de zanger vanwege een operatie niet mocht vliegen. Gelukkig had ik een plan B: Stiff Little Fingers zouden de avond dat ik in Christchurch was in diezelfde stad optreden. Daar moest ik dus heen! Belfast en Rotterdam liggen hemelsbreed 750 km uit elkaar en nu waren zowel de band als ik ongeveer 20.000 km van huis om elkaar op 25/2/2020 in het Ngaio Marsh Theatre te ‘ontmoeten’. Die gedachte maakte het voor mij op voorhand al legendarisch. 

Ik kocht die avond een kaartje bij de deur en raakte aan de praat met wat locals die het maar wat mooi vonden dat er een kaaskop in hun halfgevulde zaal stond. Stiff Little Fingers gaf, zoals altijd, thuis met hits als Alternative Ulster en Gotta Gettaway, maar ook de nieuwe nummers klonken gewoon fris. Daarna nog wat biertjes met de locals gedaan om vervolgens de taxi in te duiken naar het logeeradres dat zo nieuw was dat de navigatie van de taxichauffeur het niet pakte.

Het was een memorabele avond. Ik vermoedde wel dat dit concert voor eeuwig de boeken in zou gaan als ‘het verste weg van huis’. Ik had echter nooit durven dromen/nachtmerrieën (nieuw werkwoord) dat het voorlopig mijn laatste zou zijn in de setting zoals ‘we’ die gewend waren en koesterden. Met elkaar, op elkaar, tegen elkaar, aan elkaar en crowdsurfend boven elkaar. Ik hoop dat het terug komt en in de tussentijd moeten we maar een beetje extra lief zijn voor elkaar.

Ronald Klootwijk

Ronald Klootwijk is muziek- en levensgenieter pur sang. Wanneer hij niet met een biertje in zijn hand ergens in binnen- of buitenland van een bandje geniet, traint hij voor een marathon. De marathon van zijn thuisstad Rotterdam liep hij al zo vaak dat hij inmiddels veteraan is. Daarom trekt hij nog wel eens de stoute hardloopschoenen aan voor een marathon elders in de wereld. Dat combineert hij dan steevast met een concertje, want als je er dan toch bent, zo redeneert Ronald dan, kan je net zo goed het aangename met het aangename verenigen en nog aangenamer maken.
Omdat het aangename ook nuttig kan zijn, schrijft Ronald voor MuziScene live- en albumrecensies. Dit is zijn eerste column.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s