Polar Twins – Maybe The Moon

Wanneer twee oudgedienden uit de Nederlandse alternatieve muziekscene de handen ineenslaan voor een project, dan gaan wij op het puntje van onze stoel zitten. Polar Twins is een project van Mark Ritsema (Spasmodique, Raskolnikov) en Dirk Polak (Mecano). Op het tweede album van Polar Twins worden ze bijgestaan door Peter Jessen op contrabas/elektrische bas en Joeri Rook op drums.  Waren de nummers op het debuutalbum Wee Small Hours At Swansneck voornamelijk geïnspireerd op hun Europese reizen, voor Maybe The Moon vonden de twee baritons hun inspiratie dichter bij huis, namelijk in hun huiskamers in Amsterdam (Dirk) of Rotterdam (Mark), mijmerend over favoriete onderwerpen als kunst, poëzie, literatuur en muziek. Toch kon dit niet voorkomen dat een verzameling liedjes in drie verschillende talen, Duits, Engels en Frans, ontstond.

Im Hohlraum voert het album aan. De opener is opgedragen aan Regina Flucher, lid van de voormalige Mecano-beweging, die al enige tijd dodelijk ziek is. De existentialistische in het Duits gezongen tekst wordt aanvankelijk slechts begeleid door akoestische gitaar, maar wordt gaandeweg voorzichtig nader ingevuld, onder andere met klarinet (gespeeld door co-producer Edwin Willemen) en strijkers. Het wordt gevolgd door de ballad Meeting Point, dat een onweerstaanbare compositie blijkt, zeker wanneer we het nummer een aantal keer gehoord hebben. Polak en Ritsema vullen elkaar goed aan en het vioolspel van gastmuzikant Anne Bakker is sprookjesachtig mooi. Op het jazzy The Lone Neanderthal is er wat dat betreft een glansrol voor het trombonespel van Maarten Combrinck. Polar Twins weet waar Abraham de mosterd haalt als het gaat om gastbijdragen die de toch al aangename nummers naar een hoger niveau kunnen tillen. Het nummer Polar Twins is een romantisch nummer dat de liefde van Polar Twins voor barokke popmuziek uit de jaren zestig en zeventig niet onder stoelen of banken steekt. Via Web Comb Queen, een rocknummer met alt-country invloeden, komen we aan bij het Franstalig gedeelte van de plaat, dat bestaat uit Suite Jumeau Polaires, een vijftal nummers die samen een geheel vormen,

De Suite start met een instrumentale intro, die door het accordeonspel van Polak direct Frans aandoet. Het wordt gevolgd door Le Cadavre Exquise, met weergaloos snarengepluk op de contrabas door Peter Jessen (Rosa Ensemble, Sommerhus). En dat is niet het enige weergaloze van dit nummer. Het tempo en de opbouw zijn zo goed, dat het veel langer lijkt te duren dan de vier minuten die het werkelijk klokt. Een nummer om je in te verliezen, en dat gebeurt dan ook. We landen weer enigszins met This Love Of Old, een cover van Medicine Head, die het nummer gebruikte als b-kant van zijn eerste single, His Guiding Hand. De Franse vertaling maakt van dit lied een chanson, dat de opmaat vormt naar Aubade, een ballad, die onvermijdelijk leidt naar de outro, Postlude, waarop wordt teruggegrepen op het accordeonspel uit de intro en waarop Polak en Ritsema kreten slaken als ‘Mais oui!’ 

En dat omschrijft mooi het gevoel dat overheerst na het beluisteren van dit prachtige album, Maybe The Moon, dat beter lijkt te worden na elke luisterbeurt, alsof het een grand cru is die nog wat mag rijpen. Zijn we enthousiast? Mais oui! Mais oui! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s