Touché Amoré – Lament

Ik heb Touché Amoré pas laat ondekt. Ik leerde ze kennen bij hun vierde album Stage 4. Een album dat erin hakt, zeker als je weet dat zanger Jeremy Bolm dit album gebruikte als uitlaatklep na de dood van zijn moeder. Ze stierf aan kanker.

Door: Dinant Dorsthorst

Terugluisterend naar hun oudere albums ontdekte ik de bijzondere wereld van Touché Amoré. Zelden heb ik band gehoord die hardcorepunk zo emotioneel weet te brengen (blijkbaar heet dat dan weer post-hardcore). Touché Amoré combineert schreeuwzang met harde gitaren en de liedjes zitten boordevol dynamiek. Dat leidt steeds weer tot emotionele albums waar de kippenvelmomenten elkaar in rap tempo opvolgen. Elk album is steengoed en elk album heeft zeker 3 tot 4 nummers die zelfs fenomenaal zijn. Muziek die hard is, maar sinds Stage 4 ook af en toe poppy durft te klinken.

De lat ligt dus heeeeel hoog voor het nieuwe album Lament waarvan enkele nummers al vooruitgesneld waren. En daar zaten lekkere songs tussen. En alsof dat niet genoeg is, hebben ze ook nog producer Ross Robinson binnenboord gehaald. Hij was samen met Korn de veroorzaker van de nu-metal rage begin jaren 90. Maar binnen het genre emo/hardcore/punkgenre is hij vooral bekend van het album Relationship of Command van At the drive-in. Ook zo’n monument. Kortom: een combinatie die nieuwsgierig maakt.

Het album start met Come heroine. Hard en emotioneel, dat kun je wel aan Touché Amoré overlaten. De lat ligt hoog, dus ik ben nog niet meteen ingepakt. Er zit wel van alles in het nummer wat tempowisselingen betreft. En voor je het weet is de song na 2 minuten en 50 seconden weer voorbij. Geen knaller, maar wel een goed begin van de plaat.

Op titelnummer Lament klinken zweverige gitaren. Het nummer neigt zelfs een beetje naar new wave. Kan dat, newwave hardcorepunk? Ja, het kan! Heel goed zelfs. Wanneer de gitaren even rusten, klinkt een geweldige zangpartij. Dat wordt een meeschreeuwmomentje tijdens concerten. Deze is mooi! Het eerste kippenvelmoment is binnen.

De song Feign begint goed. Ook hier hoor ik weer een beetje new wave, de gitaren staan licht in ‘standje’ Interpol. Dan vergeven we ze het standaard punkritme in het refrein. Mede omdat de band aan het einde nog even een new wave baspartij de boxen uit laten knallen. Dikke duim omhoog.

Opvolger Reminders is een vrij standaard punkrocknummer, maar hij neemt anthem-achtige vormen aan. Van mij hoeft het allemaal niet, maar het is een vermakelijk nummer. Ik zie de pit al voor me.

Limelight is één van de vooruitgesnelde songs en is een enorm lekker nummer. Het begint rustig, gitaren in een verte met een schreeuwzang er overheen. Vandaar bouwt het nummer op tot een geweldige climax met Andy Hull van Manchester Orchestra als gastzanger. Zijn cleane zang wordt gecombineerd met de dramatische schreeuwzang van Bolm. Een heerlijke combinatie. Ja hoor, weer een kippenvelmoment!

Het nummer Exit Row doet niet zoveel met me. Dus gaan we door met Savoring dat begint met een lekker gitaardeuntje. Mooi! En al snel is daar een megalekkere drumpartij die bij de albums van Touché Amoré vaker langskomt. Het gaat van hakketakketaktakketakketakke. Lekkerrrrr…en dan zitten we nog maar op 1.16 minuut en nog niet eens bij het mooie refrein dat volgt. Savoring staat als een huis!

Bij A Broadcast spitsen mijn oren zich. Ik hoor country. Met schreeuwzang, dat is wel weer bijzonder. Een zalvend ‘oh oh’-zangrefrein…. Het is even wennen, maar dit kan nog wel eens een heel goed nummer worden bij meerdere draaibeurten. Zoals ze bij de Zwarte Cross zeggen: apartig…. maar lekker.

Het (het al vooruitgesnelde) nummer I’ll Be Your Host is vervolgens een lekker meeschreeuwnummer, gewoon goed. Niet meer, niet minder. En Deflector is ook al bekend, het is namelijk het eerste nummer dat uitgebracht werd als voorproefje op dit album. Het begint zoals we gewend zijn van de band. Met een lekker refreintje waar de zang bijna uit de bocht vliegt. Lekker hoor!

En dan is A Forecast alweer het laatste nummer van het album. Het begint met een pianoriedel. Een album afsluiten met een rustig nummer is niet erg, want op stage 4 pakte het laatste (rustige) nummer nog even wat kippenvel mee. Alleen is dat bij A Forecast niet zo. De pianoballade gaat al snel over in wat harder werk, maar haalt het net niet. Zeker niet als je al wat megaknallers voor je kiezen hebt gehad.

Erg is dat niet, want ik zet het album gewoon nog een keer op. Ik heb zin in nog een keer Touché Amoré. De band flikt het namelijk gewoon weer. Die hoge lat hebben ze weer gehaald. En wat te prijzen is, is dat ze ook hier af en toe weer van de eerder gebaande paden durven af te gaan. Ze leveren een retegoed album af met (tot nu toe) minimaal vier fenomenale nummers. Amen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s