Crack Cloud – Pain Olympics

Hè hè, daar is dan eindelijk het debuut van Crack Cloud. Het collectief uit Vancouver in Canada zorgde pakweg een jaar terug voor een ware hype. Het grapje ging rond dat als je een bommetje zou gooien op een van die kleine podia in of rond Londen waar ze toen speelden, je in één klap het grootste deel van de Britse muziekindustrie had weggevaagd. Ja, iedereen wilde dit fenomeen met eigen ogen aanschouwen. Ook Nederland deden ze aan en ik kan uit eigen ervaring getuigen dat de band live een sensatie is. Tot vandaag toe was dat enkel en alleen terug te horen op enkele ep’s die een jaar terug zijn gebundeld tot één plaat. Daarop hoor je goed terug welke koers het gezelschap volgt, maar is de zo verrukkende energie en geniale gekte van de live-optredens niet echt effectief gevangen.

Reden genoeg dus om reikhalzend uit te kijken naar ein-de-lijk de debuutplaat van Crack Cloud. En het goede nieuws is, die energie en geniale gekte komt nu veel beter tot zijn recht, zodat we er nu ook thuis van kunnen genieten. Pain Olympics is kortweg een boeiende, rare, veelzijdige plaat met een paar hemelse momenten.

Maar eerst kort de achtergrond van de band samenvatten voor wie het verhaal nog niet kent. Crack Cloud komt voort uit een collectief jongeren in Vancouver die in het verleden van doen hebben gehad met drugsverslaving. Canada is weliswaar een welvarend land maar dat voorkomt niet dat grote groepen op straat terecht komen en (synthetische) drugsverslaving onder jongeren een ware epidemie is. Deze groep jongeren reageert daarop door alles samen te doen: collectiviteit als antwoord op een tijd waarin individualisme de norm is én zorgt voor grote problemen. Ze leven samen, maken alles zelf. Ze houden zich ook bezig met de zorg voor wie het niet redt in die individualistische samenleving.

De collectiviteit en DIY zijn dus onderdelen van hun levensfilosofie. Binnen die invloedssfeer is Crack Cloud geboren. En trouw aan de uitgangspunten van het collectief is het tot op heden een wisselend gezelschap van een groot aantal muzikanten, zonder een leider, wars van hiërarchie. Maar wie de band ziet, merkt dat er toch een primus inter pares is: creatief roerganger, drummer en zanger Zach Choy. Intussen is een groep van zeven mensen ontstaan die de kern vormt en waarmee wordt getoerd. Een groep van grote diversiteit, op welke manier je dat ook maar wilt bekijken. En dat hoor je terug op Pain Olympics en zie je op de cover van de plaat.

Kern van de muziek van Crack Cloud zijn post-punk invloeden van het dansbare type zoals we dat kennen van bijvoorbeeld Gang Of Four. Het draait in veel van de nummers om de stuwende ritmes van Choy, snerpende staccato gitaarpartijen en stuiterende baspartijen. Maar daar houdt het niet bij op. Verrassend aan Pain Olympics zijn de grote hoeveelheid aan invloeden die je terug kunt horen. Theatrale filmmuziek bijvoorbeeld, terug te horen in de opening en het slot van de plaat. Post Truth (Birth of an Nation) is het eerste nummer waarin de sfeer verschillende keren volledig op zijn kop wordt gezet. Het opent typisch postpunk gejaagd, tot gescandeerde vocalen invallen. Maar dan komt al een eerste wending en klinkt een koor van vrouwelijke stemmen en lijken we in een Koreaanse opera terecht te komen, maar ook dat duurt niet lang. Als in een spookhuis rijden we een nieuwe donkere stillere ruimte binnen waar een trompettist los gaat, tot de band weer een nieuw hemels klinkend filmisch thema inzet. Luister met je ogen dicht, en laat je maar leiden van de ene naar de andere coulisse.

De geniale gekte zit ‘m in de talloze wendingen. Extreem voorbeeld is Ouster Stew dat redelijk recht-toe-recht-aan lijkt te verlopen tot Choy een gestoorde drumsolo inzet, die uit het niets lijkt te komen en zich ook niet echt iets aantrekt van het tempo waarin het voorgaande is gespeeld. Zorgt bij eerste beluistering gegarandeerd voor een wtf-ervaring.

Wie Crack Cloud live heeft gezien komt daarna aan bod. Basterd Basket komt heel dicht bij het betoverende van hun live presentatie, naar een climax opbouwend rond een stuwend ritme, krassende gitaren en de gescandeerde zang van Choy en zijn bandleden. Kippenvel opwekkend. Dat beleven we keer op keer op Pain Olympics. Bedwelmende toppers zijn The Next Fix (A Safe Place) en Tunnelvision waarin dé climax op de plaat wordt bereikt met een wild instrumentaal waarin alle trossen echt los gaan. Bijzondere vermelding verdient Favour Your Fortune. Een knap en ronduit opwindend nummer waarin invloeden van rap worden vermengd met Crack Cloud’s benadering van postpunk.

Crack Cloud stelt allerminst teleur met hun debuut. Er is maar één serieuze klacht. De plaat neemt amper een half uur in beslag, en telt 8 liedjes. Er zitten stukken in, neem nu de laatste 30 seconden van Tunnelvision, die een handige knip-plakker zo kan verlengen tot een paar minuten zonder dat het ooit zal gaan vervelen. Pain Olympics is een opwindende prachtplaat, maar waarom in hemelsnaam zo kort? We willen meer!

ps. De band laat de luisteraar met nadruk weten dat alles op de plaat is gebaseerd op waar gebeurde feiten. Dat verklaart misschien wel waarom Crack Cloud zo overtuigend is. Het komt voort uit eigen ervaring met de Pain Olympics, en daarom maken ze muziek mer het hart op de tong. Dat zie je onversneden terug in hun zelfgeproduceerde video’s vol niets verbloemende en soms ronduit gewaagde beeldtaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s