Versari – Sous La Peau

Met enige regelmaat komen er bands langs die tappen uit de traditie van duister klinkende new wave, met verwijzingen naar The Mission, The Cult, The Sisters Of Mercy en Killing Joke. Helaas blijken dat niet zelden eendagsvliegen; een enkele goede plaat waar je als ouwe punker nostalgisch van wordt – je krijgt als het ware last van een noir desire – en dan is het weer voorbij. Wie herinnert zich Dragons nog? Of I Love You But I’ve Chosen Darkness? Sommigen blijven langer hangen, White Lies bijvoorbeeld. Nu staat er een Franse band op waarvan we hopen dat die een langer leven beschoren is dan verschillende genregenoten: Versari. Nou ja, staat op, ze presenteren nu hun derde album Sous La Peau. En verdomd, die mag er zijn!

Versari is een drietal rond componist, gitarist en zanger Jean-Charles Versari. Bij het maken van deze plaat zijn ze bijgestaan door niemand minder dan Adrian Utley, die we kennen van Portishead. Drums, bas en gitaar is alles waar Versari het mee doen en daar zetten ze een hele stevige pot duistere new wave mee neer. De drumpartijen zijn niet te gedetailleerd maar stevig en to the point. De baslijnen meeslepend diep en krachtig, vaak de gitaar gidsend naar de melodielijnen. Jean-Charles Versari verstaat de kunst zijn gitaar te laten gieren en zingen tegelijk en zijn diepe stem past bij het beeld dat wordt opgeroepen van dansavonden in de jaren tachtig met enkel vleermuizen op de vloer. Neem het van mij aan, door deze betoverende Fransman laat je je gewillig in je keel bijten.

Maar, alle gekheid op een stokje, de plaat klinkt giga stevig en de composities doen meer dan alleen een nostaligische sfeer oproepen, het zijn prima liedjes met een kop en een staart en meeslepende melodielijnen. Neem nu het refrein in Brûle, gedragen door een snerpende gitaarlijn: staat op hoog volume garant voor kippenvelmomenten. Evenzeer is Rose indrukwekkend dankzij een lekker gitaarthema dat de mineurstemming kracht bijzet. En afsluitend Plus De Tristesse doet dan wel sterk denken aan een deun van Interpol wegens het gezapige ritme, de rollende baslijn en melodieus gitaarlijntje, maar is dan toch zo sterk dat we dit verwijt snel weer vergeten. Er is maar één nummer – Némésis – waar we even doorheen moeten bijten vanwege een cliché klinkend gitaarriffje waar bijna het volledige nummer op leunt en een minder sterke zanglijn.

Wat Versari wellicht onderscheidt van andere wavebands is dat de productie niet verzuipt in de reverb. Versari is scherper, krachtiger, met een steviger scheut naar zuur zweet ruikende rock ’n roll. Potver, zet La Peur Au Ventre maar eens op en laat die scheurende gitaar en die diepe bas op je inwerken. Het is gewoon lekker. En maakt nieuwsgierig hoe deze band live presteert, maar laten we daar nu maar even over zwijgen.

De zang in het Frans, dat is iets wat we niet zo gewend zijn. En roept maar weer eens de vraag op waarom er in de popmuziek nog altijd een soort van culturele grens lijkt te lopen door de EU waarbij wij ons van nature vooral richten op de brexiteers. Terwijl er in landen als Duitsland, Italië, Spanje en Frankrijk ook prima bands te vinden zijn waarvan er zo nu en dan wat op Nederlandse podia te vinden zijn. Maar ja, meezingen is een beetje lastig kennelijk, en dus staan die bands op voorhand 0-1 achter, zo lijkt het. Versari’s Sous La Peau verdient het daar nu eens doorheen te luisteren en je te laten inpakken door deze Franstalige badkuip vol heerlijke ellende.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s