Afscheid dat aanvoelt als een feestje

Je moet je het hele concert inhouden om niet te roepen ‘wiens schuld is het!?’ Op kerstavond in Rotown neemt een van Neerlands aardigste indiebands afscheid: Mozes and the Firstborn. Hierna nog twee avonden in hun thuisstad Eindhoven en dan is het over en uit.

Toch wordt er geen traan weggepinkt in Rotterdam. Niet op het podium, niet in de zaal. Het concert voelt juist als een feestje. Alsof het publiek in Rotterdam denkt ‘fijn dat we ze toch nog een keer kunnen zien’ bij dit pas onlangs aangekondigde concert. Een feestje is het in elk geval ook voor de band, tot lang nadat hun publiek de reis aanvaardt naar huis of de nachtmis.

Twee uur lang spelen de jongens, met af en toe een andere bezetting op de drumkruk, een dwarsdoorsnede van het in jaren opgebouwde repertoire. Melle Dielesen trapt in zijn eentje af, met een akoestische gitaar en zijn heldere stem en trakteert ons op een gevoelige liefdesverklaring aan plakband. Daarna komt de hele band op het podium en volgt een lange set waarbij zo’n beetje alles van hun meest recente plaat Dadcore wordt gespeeld, vermengd met oudere nummers.

De Eindhovenaren nemen er de tijd voor en keuvelen onderling wat tussen de nummers door als er moet worden gestemd of een instrument gewisseld. Het is hun avond, zij dicteren het tempo en Rotown gaat er gewillig in mee. Opvallend is het plezier op het podium. Dielesen, Corto Blommaert, Ernst-Jan van Doorn en Raven Aartsen wisselen voortdurend blikken uit en steeds weer breekt er een glimlach door.

Vanuit de zaal zien we geen spoor van teleurstelling, verdriet of melancholie. Ja, het is een afscheid, ja daarom spelen ze wat langer door dan normaal en misschien andere nummers dan tijdens een tour rond het verschijnen van een album. Maar verder oogt het alsof een levenslustige vitale band vanavond zijn kunnen laat zien. Ernst-Jan van Doorn geselt zijn gitaar en produceert spastisch bewegend heerlijke snerpende teringherrie. De ritmesectie slaan de handen strak ineen en zorgt voor een stevig stuiterende ondergrond terwijl Melle Dielesen met een dromerige blik starend in het niets haarzuiver zingt en soms even extra aanzet tot je een rafelrandje hoort.

We gaan ze dus missen in het circuit. De knappe composities, de lekker stevig klinkende collage-rock, de nummers met geinige refreintjes die blijven plakken. Jarenlang samenspelen levert een band op waarin de leden elkaar blind weten te vinden. Dat hoor je aan die heerlijke sound, vanavond prachtig tot zijn recht komend in nummers als Scotch Tape Stick With Me en Sad Supermarket Song. Al die ervaring, al die energie die is gaan zitten in het poetsen tot het blinkt gaat in één klap in rook op. Het maakt je benieuwd wie we de schuld in de schoenen kunnen schuiven; wie was de eerste om dat gevoel te verwoorden dat bijna onvermijdelijk af en toe groeit binnen bandjes die lang samenspelen?

In een gesprek met 3voor12 zegt Melle Dielesen dat je misschien maar beter je mond kunt houden als je als band niets meer te vertellen hebt. We moeten ‘m maar op zijn woord geloven, maar in Rotown oogde het niet alsof Mozes and the Firstborn al is uitgepraat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s