Autobahn – Dissemble

Autobahn is zo’n band waar je verbluft bij blijft stilstaan op een festival. Dat je denkt: nu heb ik weer een ontdekking van jewelste in het rijtje Joy Division en Interpol… om na een minuut of tien toch de aandacht te verliezen en maar weer door te lopen. Oorzaak: Autobahn klinkt geweldig, is kampioen intro’s verzinnen, maar vergeet goede liedjes te schrijven.

Dissemble is een plaat vol gemiste kansen. De Engelsen kunnen als geen ander prachtige intro’s maken. Het nummer Impressionist bijvoorbeeld, begint op een manier die zich kan meten met het beste werk van Interpol, en zo op hun debuut Turn On The Bright Lights zou kunnen staan. Dissemble staat zo vol van de pareltjes waarbij steevast gitaren en bas allemaal eigen lijntjes volgen maar samen prachtige harmonieën vormen. Pareltjes, tot het eerste coupletje wordt ingezet.

De productie van de cd is eveneens geweldig. De band klinkt als de grote eerder genoemde voorbeelden die zij ongetwijfeld als inspiratiebron zien. Telkens weer prachtig klinkend stevig baswerk en meanderende gitaren. En een lage duistere zangstem die doet denken aan Crime And The City Solution, Cave of een wave-band als The Sisters Of Mercy. En de plaat staat vol met donkere duistere nummers met titels als Suicide Saturday, Beautiful Place To Die of Deprivation die onmiddellijk duidelijk maken in welk genre deze band thuishoort. De band, de technici, de platenmaatschappij, allemaal hebben ze goed werk afgeleverd met als resultaat een genrezuiver product.

Wat jammer dus dat de plaat toch niet blijft hangen. En dat ligt aan de zanglijnen. Autobahn vergeet goede pakkende liedjes te maken, met even meeslepende melodieën als de intro’s en klankkleur van de band. Zanger Craig Johnson blijft te veel hangen in een heftige pose. In nummers als Passion beperkt hij zich zelfs tot het scanderen van teksten, en voor het overige volgt hij hooguit de grondlijnen van de instrumentatie. In nummers als Suicide Saturday probeert de band nog melodie te brengen met wat synthesizerlijntjes a la The Cure, wat direct een van de aardigste liedjes oplevert als het niet door gekunstelde ritmewisselingen zou worden ontsierd.

Autobahn is een band om in de gaten te houden. Doorslaggevend of het nog echt wat wordt is of iemand de zanger op weg kan helpen om aardige zanglijnen te verzinnen. Als dat lukt, is de volgende plaat vast een hit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s