Luwten – Draft

Nadat drieënhalf jaar geleden het droomdebuut van Luwten uitkwam, is daar nu dan die altijd moeilijke tweede plaat. Toch lijkt er niets moeilijks aan, want wie luistert naar Draft komt ongetwijfeld tot de slotsom dat de band onder aanvoering van Tessa Douwstra het gewoon wéér flikt. Schijnbaar moeiteloos sluit Draft aan op de titelloze eersteling. Ik waarschuw de lezer vast, in deze recensie zal geen onvertogen woord vallen, sterker nog ik moet … Lees verder Luwten – Draft

Jasper Erkens – Limbo Terminal

Reeds als zestienjarige speelde Jasper Erkens als jongste soloartiest ooit op Rock Werchter. Ook veroverde hij een plek als support van Adele. Op haar aanraden schreef hij zich in aan de BRIT School voor Uitvoerende Kunsten en Technologie. Hij werd als eerste niet-Brit toegelaten aan deze academie in Londen. Twee jaar later studeerde hij af. Inmiddels woont de in België geboren singer-songwriter alweer vijf jaar in … Lees verder Jasper Erkens – Limbo Terminal

Tim Schōu – Hero/Loser

In 2014 besloot Tim Schōu het roer om te gooien. De Deense muzikant verkocht zijn appartement in Kopenhagen, trok de wijde wereld in en werd een couchsurfende troubadour. Gedurende zijn leven als reiziger leerde Schōu honderden mensen kennen en maakte hij van alles mee, ervaringen die hij verwerkte in talloze nummers die hij onderweg schreef. Hero/Loser bevat hiervan een selectie. De titel verwijst naar de ups en downs die elke reiziger meemaakt en … Lees verder Tim Schōu – Hero/Loser

The Fratellis – Half Drunk Under A Fool Moon

En toen was er ineens een nieuw album van The Fratellis. Met plezier denk ik terug aan het debuutalbum van de Schotten, Costello Music. Wat een leuke tijd was dat en wat een knaller van een hit stond daarop: Chelsea Dagger, dat het natuurlijk moest hebben van het woordeloze refrein dat iedereen ter wereld kon meezingen. En dus stak ik enthousiast mijn hand op, toen we op de redactie de platen … Lees verder The Fratellis – Half Drunk Under A Fool Moon

Emil Landman – February

In 2018 kwam Emil Landman, die midden in de jaren nul afstudeerde aan de Herman Brood Academy, met het tweeluik Vinter/Sommer. Voor beide EP’s, die je met gemak als een album kunt zien, reisde hij naar Noorwegen. Ook voor February zocht hij zijn inspiratie over de grenzen, en wel in New York. Het is inmiddels een beproefd concept -voor het in 2016 verschenen An Unexpected View ging hij op wereldreis – voor de … Lees verder Emil Landman – February

The Vices – Looking For Faces

De Groningse band The Vices heeft de afgelopen periode nuttig besteed. Niet alleen bracht het viertal een album uit, maar je zou ook kunnen zeggen dat de band volwassen is geworden. Looking For Faces is een all-around album dat geen mindere nummers bevat. Nu is zo’n kwalificatie natuurlijk altijd “in the eye of the beholder”, maar op Looking For Faces hoeft men niet op zoek naar de krenten in de pap. Het album is louter gevuld met hitgevoelige nummers. Je zou bijna gaan twijfelen … Lees verder The Vices – Looking For Faces

William Seen’s Transport Music – I Am The Ocean

Hoewel Nederland zich regelmatig op de borst slaat, lijdt het op muzikaal gebied toch vaak aan het Calimero-syndroom. Er wordt gewoon hele goede muziek gemaakt in Nederland door een keur van bands en toch, als we dan iets ontdekken dat boven de middenmoot uitstijgt, dan bedienen we ons nogal eens van een raar compliment. Het zou on-Nederlands goed zijn. Ik heb me voorgenomen om dit niet meer te … Lees verder William Seen’s Transport Music – I Am The Ocean

Cromwell – The Thirty-Seven Degrees EP

Dat we in een vreselijke periode verkeren behoeft nauwelijks uitleg. Toch is er niet per se een reden om bij de pakken neer te zitten. Het merendeel van het woord onmogelijk bestaat nog altijd uit mogelijk. En dus togen drie bevlogen muzikanten die elkaar nog niet eerder hebben ontmoet, maar die elkaars werk bewonderen, aan de slag. Ze namen het afgelopen najaar, vanuit hun eigen … Lees verder Cromwell – The Thirty-Seven Degrees EP

The Smashing Pumpkins – Cyr

Je kan me nog steeds wijsmaken dat de zomers vroeger langer duurden. Schier oneindig duurde de zomer toen ik in aanraking kwam met Gish, het debuutalbum van The Smashing Pumpkins. Ik had net eindexamen gedaan en luisterde naast Bleach van Nirvana dat ik toen ook net had ontdekt – Smells Like Teen Spirit zou pas later dat jaar uitkomen – bijna onophoudelijk naar de Pumpkins. We praten 1991 en het zou nog zeker twee … Lees verder The Smashing Pumpkins – Cyr

Katy J Pearson – Return

Ik word een beetje op het verkeerde been gezet door de hoes van het solo-album van Katy J Pearson. Het art nouveau lettertype, haar portret in een embleem, alsof het een ‘wanted’ poster is uit het einde van de 19de eeuw, haar kleding met roesjes op de armen. En de intens donker groene kleur. Het straalt allemaal retro uit, passend bij line-dancing en een hang … Lees verder Katy J Pearson – Return