Zo eens in de zoveel tijd komt ‘ie voorbij. Zo’n dag die ik gemakshalve maar de Mieke Telkamp-dag heb gedoopt. Een dag met de mot in je lijf, inclusief ernstige ‘waarheen, waarvoor?’-verschijnselen. Dat je in de achteruitkijkspiegel van je eigen leven kijkt en achterop liggend verkeer ziet naderen met kentekenplaten waarop je nog net ‘zinloos’ en ‘betekenisloos’ kunt lezen, voordat je luid toeterend wordt ingehaald, … Lees verder Mieke