Tjongejonge, wat een weekie! Poeh poeh… Overvolle concertagenda. Pulp in de Afas Live. Nooit live gezien, Jarvis Cocker c.s. Blijft helaas ook zo. Even een kosten-batenanalyse gemaakt. Ticket + vervoer + hapje + drankje = net iets teveel voor ‘Common people’ zoals ik. En te laat om onder de noemer ‘Help the aged’ een crowdfundingactie op poten te zetten om de boel te kunnen bekostigen. … Lees verder At home he’s a tourist
Tijdens het rijden door Hollandsche dreven, op weg naar een draaiklus, hebben plaatmaat M. en ik ruimschoots de tijd om sfeervol te bullshitten. Over de zin – en vooral de onzin – van het leven, over muziek (en dan vooral over artiesten, optredens en festivals waar we nog niet dood gevonden willen worden en waar je lekker op kunt kankeren, de lijst is schier eindeloos), … Lees verder Bingo!
Tot de talloze zegeningen die het Limburgse land telt, mag ook een aantal gratis popfestivals worden gerekend. Deze entreevrije evenementen zijn zowel voor meerwaardezoekers als voor optredende bands vaak een uitdaging, want het gros van het publiek komt niet noodzakelijkerwijs voor het muzikale aanbod. Zo is er op Hemelvaartsdag Urpop, een festival dat al vier decennia een vaste waarde is in het bronsgroene poplandschap. Een … Lees verder There’s a tear in my beer
‘Ground floor: perfumery/Stationery and leather goods/Wigs and haberdashery/Kitchenware and food/Going up. First floor: telephones/Gents’ ready-made suits/Shirts, socks, ties, hats/Underwear and shoes/Going up. Second floor: carpets/Travel goods and beddings/Materials and soft furnishing/Restaurant and teas/Going down.’ Wie bovenstaande tekst kan herleiden tot het bijbehorende liedje, is waarschijnlijk net als ik ‘of a certain age’. Het is de herkenningstune van de oude Britse komische serie Are you being served? (‘Wordt u … Lees verder Are you being served?
Dat de tijden van babyborrels en beschuit met muisjes voorbij zijn, is me inmiddels duidelijk. De afgelopen tien maanden verruilden binnen mijn familie liefst vijf dierbaren het tijdelijke voor het eeuwige. Allemaal 80+, dus van een wiegendood was geen sprake, maar toch. Daarnaast ontvielen me links en rechts nog wat meer of minder bekenden. Dat betekent dat ik wat uitvaartplechtigheden achter de kiezen heb. Het … Lees verder Who by fire
Denkend aan Record Store Day zie ik oneindige rijen traag naar platenzaken gaan… Yup, afgelopen zaterdag was het weer zover, de jaarlijkse hoogtijdag voor platenboeren en vinylfetisjisten. Waar ik in het verleden altijd uitkeek naar de bekendmaking van RSD-releases, om alvast verlekkerd singles en lp’s aan te vinken die onmisbaar zijn voor mijn levensgeluk, laat die lijst me steeds meer koud. De voorpret is grotendeels … Lees verder Record Store Day
Je moet zuinig zijn met het superlatief ‘mega’, maar voor de Mega Platen en CD beurs, waar afgelopen weekend de 58e editie van plaatsvond in Den Bosch, mag het gerust uit de kast getrokken worden. Een kilometer of wat aan stands, met verkopers uit alle windstreken, toverden de Brabanthallen wederom om in een ‘vinyl-walhalla’ (en nee, de cd is nog steeds niet dood). Portugese postpunk? … Lees verder Black and gold
Even wat mosterd als dessert serveren. Het zal weinig muziekliefhebbers zijn ontgaan dat het alweer dertig jaar geleden is dat Kurt Cobain besloot om een muur van zijn kamer van een lugubere decoratie te voorzien (als ik zo eens om me heen kijk en luister, dan zegt de misantroop in mij: het levenloze lichaam van Cobain bevatte nog altijd meer herseninhoud dan menige levende ziel … Lees verder Smells like Nirvana
Size does matter. Wie verwacht dat hier nu een lofzang komt op groot geschapen muziekevenementen: think again. De laatste jaren laat ik de grote popfestivals zoveel mogelijk links liggen. De Ziggo Dome? Nog nooit geweest en ook geen spijt van. Andere uit de kluiten gewassen arena’s weten me ook zelden of nooit over de streep te trekken en blij toe. ‘Ach, ouwe lul, je trekt … Lees verder All the small things
Jongens waren we. Maar… aardige jongens. We kwamen bijna dagelijks bij elkaar, om in onze jongenskamers onder het genot van wat uitheemse tuinkruiden lijdzaam op het einde der tijden te wachten. Het waren immers de donkere jaren tachtig. De Bom zou weldra vallen, de meesten van ons werden vanwege de massale werkloosheid gesponsord door Vadertje Staat. We zochten op schaarsverlichte dansvloeren naar dubbeltjes en op … Lees verder Blood from the air
MuziScene magazine 