We hebben het de eerste maanden van dit jaar eerder opgemerkt; liefhebbers van zachtzinnige gitaarpop a la Teenage Fanclub worden maar verwend. Een nieuwe Johan, een nieuwe Real Estate, een nieuwe van The Maureens. En vandaag brengen we het mooie nieuws dat Marzio Scholten, die je wellicht kent van Opera Alaska of van zijn project Ruis, met zijn nieuwe band een debuutalbum uitbrengt. Scholten heeft … Lees verder Prize Collect – Prize Collect
Het is wel even wennen. En het is niet makkelijk om tot een oordeel te komen of dit nu wel zo’n goede stap is. Klaus Johann Grobe uit Zwitserland kennen we van hun eerste drie albums vol in het Duits gezongen funky liedjes met een vette foute-dansclub-uit-de-jaren-zeventig sfeer. Denk aan soundtracks bij campy sexfilms uit vervlogen dagen, denk droog ploppende baslijntjes a la Bert Kaempfert, … Lees verder Klaus Johann Grobe – Io tu il loro
Het debuutalbum van de Nederlandse band Habitants (One Self, 2018) is destijds geruisloos aan mij voorbijgegaan. Ik kan dus onmogelijk met droge ogen beweren dat er sprake is van de langverwachte opvolger. Toch lijkt het alsof ik ergens op Alma heb zitten wachten, want het album voelt als thuiskomen. Enerzijds omdat het bekend aanvoelt, anderzijds omdat het een zoveelste bewijs is dat in Nederland steengoede muziek … Lees verder Habitants – Alma
Op zijn Nederlandstalige debuutalbum Tranen In De Wind greep Toverberg mij nog direct bij de lurven met de openingszin. Mede door dit sterke begin, maar vooral ook door de sterke nummers die volgden, keek ik reikhalzend uit naar het vervolg. Een jaar later is het zover, De Rusteloze Materie is uit. Weet Toverberg te voldoen aan mijn hooggespannen verwachtingen? Over de openingszin kan ik kort … Lees verder Toverberg – De Rusteloze Materie
Dat het in 2023 verschenen album Still The Mess I Was regelmatig zijn weg terugvond naar mijn draaitafel, maakte dat ik uitkeek naar een vervolg. Het was alsof ik op mijn wenken werd bediend, want vanaf begin november vorig jaar verscheen ongeveer elke drie weken een nieuwe single van het tweede album van Roofman, 8 Songs From The Bathroom. En dan heb ik het nog … Lees verder Roofman – 8 Songs From The Bathroom
Tussen 2007 en 2017 bracht hij vijf platen uit en toerde hij door binnen- en buitenland, maar het is dus vooral heel lang stil geweest rond Mark Lotterman. Des te meer verheug ik mij op zijn zesde langspeler, zijn eerste Nederlandstalige. Dat de Rotterdamse singer-songwriter in de tussentijd werkzaam was in de jeugdzorg, leverde hem klaarblijkelijk inspiratie op voor Stedentrip, een rauw portret van het leven … Lees verder Mark Lotterman – Stedentrip
De komma in de titel van de debuut ep van Rotterdams Library Card is misschien veelzeggend. Het plaatst een rust tussen de woorden, een moment om misschien nog even te overdenken of de woorden wel goed zijn gekozen. De betekenis verandert er door, met enkel een komma tussen twee woorden. Elk woord staat ineens op zich, heeft een eigen zeggingskracht, bevrijd van de keten met … Lees verder Library Card – Nothing, Interesting ep
De bandleden van Clocktopus hebben zonder uitzondering hun sporen ruimschoots verdiend in de muziekwereld. Dat het gelijknamige debuutalbum zo volwassen klinkt heeft daar natuurlijk alles mee te maken. Initiatiefnemer Maarten Rischen was in 2016 toe aan een grondige change of scenery en hij vertrok naar het Verre Oosten. In 2022 nodigde hij een aantal oude muziekmakkers uit Nederland uit om met hem in Thailand te jammen. Hoewel er … Lees verder Clocktopus – Clocktopus
Loveth Besamoh – Weather Report 1 Nadat eind vorig jaar en begin dit jaar de singles On Me en SIGNS verschenen, is het blijkbaar tijd voor een ep. Nameless is aan het lijstje toegevoegd en samen vormt het drietal nummers Weather Report 1. Met name de numerieke toevoeging belooft veel goeds voor de toekomst, want mogelijk is Loveth Besamoh, de 23-jarige Rotterdamse producer en songwriter … Lees verder Checklist met Loveth Besamoh, Tusky, Doodseskader en Boskat
Bye Bye is natuurlijk een totaal sick single. Het lijkt wel een gangsterrap-track dankzij die beats, en toch heeft het alles wat het een Kim Gordon-track maakt: noise, gillende gitaren en die zwoele, een beetje onheilspellende sfeer. Cool Thing, maar dan weer heel anders, maar toch heel erg Cool Thing, als je begrijpt wat ik bedoel. Prachtig! Instant klassieker. Bye Bye is meteen de binnenkomer … Lees verder Kim Gordon – The Collective
MuziScene magazine 