Moisturizer, de ‘moeilijke tweede’ van Wet Leg, klinkt er helemaal niet naar dat het ze moeite heeft gekost weer een serie indiehitjes te schrijven. Enerzijds is dat bewonderenswaardig – je zal de gave maar hebben om nummers uit je mouw te schudden die elke indiedansvloer in beweging brengen – anderzijds wordt de contour van de formule-pop van de band steeds meer zichtbaar. En dat laatste … Lees verder Wet Leg – Moisturizer
Hoewel je na zoveel jaar gerust kunt spreken van een reünie, kijken Glen Hansard en Markéta Irglová niet terug, getuige de titel van hun nieuwste album, Forward. The Swell Season werd in 2005 opgericht door Hansard – destijds vooral bekend als frontman van de Ierse rockband The Frames – en de Tsjechische pianist en zanger Irglová. In 2006 verscheen een titelloze lp, in 2007 een … Lees verder The Swell Season – Forward
In een wereld waarin ‘do-gooder’ een scheldwoord is, waarin hulp aan anderen strafbaar wordt gemaakt – laat je niet misleiden; zo staat het in die wet – waarin handelen naar het meest beestachtige egoïstische in de mens de geaccepteerde norm wordt, waarin politici verzet tegen democratisch genomen besluiten legitimeren, waarin staren, vernederen en de spot drijven met iedereen die afwijkt normaal wordt, daarin klinkt een … Lees verder Kae Tempest – Self Titled
Ik kan er met mijn pet niet bij dat ik The Reds, Pinks and Purples niet eerder heb ontdekt. De band onder aanvoering van de vijftiger Glenn Donaldson heeft immers niet bepaald stil gezeten. Sinds 2019 kwamen meer dan tien albums uit en wat ik daarvan tot nu toe heb beluisterd kan mij zeer bekoren. Naar verluidt schreef de in San Francisco woonachtige muzikant … Lees verder The Reds, Pinks and Purples – The Past Is A Garden I Never Fed
Oh ja, en dan ook dit allemaal nog… Tian Qiyi – Songs For WorkersTwee kinderen van Jah Wobble vormen samen met hun vader Tian Qiyi. Jah Wobble speelt uiteraard bas. Op het tweede album van de familieband komen invloeden die je van vader John Wardle – zoon van een uit China afkomstige moeder – kent terug: het is ‘wereldmuziek’, staat bol van oosterse invloeden en … Lees verder MuziScene Checklist met Tian Qiyi, S.G. Goodman, Snowapple, BC Camplight en Frankie Cosmos
Hoewel de band al tien jaar bestaat, is Tomorrow Comes Crashing het tweede album van het oorspronkelijk uit Cincinnati afkomstige kwintet. Eerst was Smut vele jaren actief in de plaatselijke doe-het-zelfscene en pas in 2022 bracht hij zijn goed ontvangen debuutalbum How the Light Felt uit op Bayonet Records. Het bracht de band naar Chicago, een stad met meer ruimte voor zijn sound. Daar kampte … Lees verder Smut – Tomorrow Comes Crashing
Luisterend naar de muziek van Tropical Fuck Storm dringt zich bij mij altijd het beeld van The Rocky Horror Show op. Slaat vast als een tang op een varken, maar ook het nieuwe album Fairyland Codex schept direct dat beeld vanwege het uitgesproken theatrale in wat de Australische groep doet. Maar met de omschrijving theatraal doe je het ook nog lang geen recht. Er zijn … Lees verder Tropical Fuck Storm – Fairyland Codex
Onlangs werd ik gegrepen door een single van Brennt Vanneste, zodat mijn nieuwsgierigheid werd gewekt. Vanneste is onder andere bekend als de charismatische voorman van de sludgemetal band Stake, maar de akoestische lo-fi van Like A Train is duidelijk andere koek. Des te verrassender is dat er een drieluik met dit soort muziek op stapel staat. Oorspronkelijk was het de bedoeling om 58 tracks in … Lees verder Brennt Vanneste – Collection Of Goodbyes: Escapades I
In 2021 bracht The Bug Club een eerste album uit, met negen liedjes. Sindsdien volgden Green Dream in #F (veertien liedjes), Mr Anyway’s Holey Spirits Perform! One Foot In Bethlehem (14 tracks), Rare Birds: Hour Of Song (47 tracks), On The Inner Workings Of The System (elf liedjes), en vandaag verschijnt Very Human Features, dit keer met dertien tracks. Je zou The Bug Club de … Lees verder The Bug Club – Very Human Features
Het eerste dat opvalt aan After All These Years van de uit het Belgische Kempen afkomstige trio indierockers Birdhause is dat het zo ongelooflijk Amerikaans klinkt. Hoewel de bandleden gemiddeld zo’n dertig zijn, hebben ze goed geluisterd naar bands uit de jaren 90 van de vorige eeuw. Met name Blink-182 popt als referentie op bij het beluisteren van het vijftal nummers dat de debuut-ep bevolkt, … Lees verder Birdhause – After All These Years
MuziScene magazine 