Kleine overwinning

Maanden geleden werden we bij een borrel voorgesteld aan een dame die voor een groot Nederlands festival bleek te werken. Ze vroeg verveeld wat wij deden en zei vervolgens: ‘Left of the Dial? Oh ja, daar ben ik wel eens geweest, allemaal van die nietszeggende bandjes in kleine zalen, vond ik echt helemaal niks aan.’ We hebben vriendelijk geglimlacht en gezegd dat dat natuurlijk kan, … Lees verder Kleine overwinning

Bloedend hart

Er zijn een hoop zaken waar ik een gloeiende hekel aan heb. Kaas. Hard plastic verpakkingen waar een kinderslot op lijkt te zitten en die je alleen met het nodige bloedvergieten geopend krijgt. Weggebruikers die richting aanduiden een luxe vinden die voor speciale gelegenheden dient te worden bewaard. Influencers. Zo’n 99% van alle politici in binnen- en buitenland. Zelfscankassa’s.  De lijst is eindeloos. Daar mag … Lees verder Bloedend hart

Je danst nooit alleen

Deze zomermaanden zijn maanden van uitersten. Aan de ene kant heb je het festivalseizoen waarin het continu feest lijkt. Aan de andere kant is er het dagelijkse leven met slecht nieuws.  Vorige week was ik op een festival en wat me het meest is bijgebleven, zijn de momenten dat er werd gedanst.  Elke festivaldag was er in een café een duo geprogrammeerd dat bestond uit … Lees verder Je danst nooit alleen

The politics of dancing

Alles is politiek, zo ook muziek. Zoveel werd afgelopen tijd duidelijk in de aanloop naar de presidentsverkiezingen in de USA. Nadat Joe Biden naar het rusthuis werd verwezen en Kamala Harris op het schild gehesen als degene die Orange Donny ervan moet weerhouden om de Amerikaanse democratie – of wat daar nog van over is – de doodsteek toe te dienen, kwam muziek razendsnel in … Lees verder The politics of dancing

Love minus Arthur Lee is punk (kennelijk) 

Komend weekend ga ik naar een festival dat op de website geen nadere toelichting geeft over de bands die er spelen. De line-up en de tijden staan er wel keurig per zaal vermeld, maar je kunt nergens iets lezen over de bands.  Op zich niet zo’n probleem, want al zijn het bij elkaar 360 shows, de meeste artiesten zullen bij de bezoekers overbekend zijn. En … Lees verder Love minus Arthur Lee is punk (kennelijk) 

Talk about the blues

Afgelopen zondag bekroop ‘ie me weer: de blues. Beter gezegd: de festivalblues. Festivaltijgers zullen het fenomeen ongetwijfeld herkennen. Na een paar dagen in een Utopia te hebben vertoefd, waar muziek, liefde en verbondenheid regeren, is het vaak hard landen in de werkelijkheid. De festivalblues is een combinatie van vermoeidheid en treurnis omdat het weer voorbij is. Dan dien je je namelijk weer bezig te houden … Lees verder Talk about the blues

Arme trouwe fans

Ik erger me al heel lang kapot aan concert- of festivaltickets die midden in de voorverkoopperiode ineens tijdelijk goedkoper worden. Of waar je in een bepaalde week plotseling een extra cadeautje bij krijgt.  Het lijkt vast een slim idee van de promoafdeling, maar het is zo voor de hand liggend dat je daarmee je trouwste publiek benadeelt – want die hebben hun kaartje allang gekocht … Lees verder Arme trouwe fans

Disappointed

Het leven bestaat uit keuzes maken. Lastige keuzes soms. Zeker wanneer je moet kiezen tussen voetbal en muziek. Niet direct een ‘Sophie’s choice’, maar toch. Doorgaans valt de keuze dan op muziek. Alleen in 1998 haastte ik me van het Belgische popfestival Zwemdokrock weer snel de grens over om niks van de halve finale Nederland-Brazilië op het WK in Frankrijk te hoeven missen. Maar zoals … Lees verder Disappointed

Elton John of een rijke vader

Recentelijk werden de subsidiekaarten weer eens geschud en dat is toch altijd een wonderbaarlijk moment. Rotown en Left of the Dial zijn er beslist niet slecht van afgekomen, dus heel veel reden tot klagen hebben we niet.  Niet heel veel, maar wel een beetje natuurlijk.  De commissie die de plannen beoordeelt, vindt namelijk dat wij minder geld moeten krijgen dan we hebben aangevraagd. Dat kan … Lees verder Elton John of een rijke vader