Het hagelslag-incident

Als ik iets verkeerd heb, dan kan ik dat prima toegeven, dat maakt me echt niks uit. Maar het drijft me bijna tot waanzin als iemand me niet gelooft wanneer ik iets zeg dat gewoon klopt.  Dat is volgens mij geheel te wijten aan het hagelslagincident dat ergens in de jaren 80 plaatsvond.  Ik was op kampeervakantie in Frankrijk met mijn ouders. Als ontbijt at … Lees verder Het hagelslag-incident

Itch and scratch

Net zoals mogelijk veel zuurlinkse, cultuur minnende medelanders, ervaar ik sinds het bekendmaken van het regeerprogramma van het kabinet Schoof I (ik wil er niet aan denken dat er nog een kabinet Schoof II volgt) een jeukcrisis, oftewel enorme jeuk aan alle vijf mijn armen en alle drie mijn benen. Vijf armen en drie bennen, zie ik jullie hoofdschudden, dat kan toch niet? Ach, getallen … Lees verder Itch and scratch

Ons ontbijt-systeem

Ik heb een hekel aan contracten. Als je iets belooft, dan doe je het, of je nou een handtekening hebt gezet of niet. Nu snap ik heus wel dat het soms handig is om dingen vast te leggen, maar minimaal driekwart van de contracten die ik hier op kantoor voorbij zie komen, is compleet overbodig.  Het gebeurt bijvoorbeeld weleens dat een boekingskantoor een factuur stuurt … Lees verder Ons ontbijt-systeem

Fields of joy

Een goede voorbereiding is het halve werk, heet het. Zo bezien trok ik afgelopen weekend volledig arbeidsongeschikt naar Misty Fields. Aangezien Spotify en ik er een moeizame relatie op nahouden, vooraf niet de bands gecheckt die er ten dans spelen. En waarom zou je ook, wanneer je blind kunt varen op de programmeur van dienst. Misty Fields is een zee vol oesters, waarin het heerlijk … Lees verder Fields of joy

De veeleisende tourmanager

Een tijdje terug hadden we weer eens een tourmanager op bezoek die vrij veeleisend was. Nu zijn onze stagemanagers daar zelden echt van onder de indruk. Sterker nog, ik heb vaak het idee dat ze het een sport vinden om ervoor te zorgen dat iedereen tevreden naar huis gaat, hoe moeilijk de avond soms ook verloopt.  Deze tourmanager had bij binnenkomst meteen een waslijst van … Lees verder De veeleisende tourmanager

Sign your name

Het zijn futiliteiten waar de gewone, hardwerkende Nederlander geen seconde slaap voor zal laten. En misschien kan ik me beter bezighouden met belangrijkere zaken. Zoals de vraag of het Vaticaan al werk maakt van de heiligverklaring van Nick Cave. En daarop volgend: waarom zou ik een artiest wiens werk ik sinds decennia bewonder en die wat empathie en troost wil geven aan een wereld die … Lees verder Sign your name

Het heeft op z’n minst de schijn van naaierij 

Heeft iemand geprobeerd dit weekend tickets voor een van de reünieshows van Oasis te kopen? Ik wel. Niet dat ik per se naar zo’n show wilde, maar uit professioneel oogpunt was ik benieuwd naar de gang van zaken.  Nu heb ik last van een vrij groot moreel besef, dus ik heb me niet ingeschreven voor de pre-sale en ik ben op zaterdag pas vier uur … Lees verder Het heeft op z’n minst de schijn van naaierij 

This is England

Mogelijk behoor ik tot één van de zeer weinigen aan deze en gene zijde van het Kanaal die met een licht schouderophalen en een ‘So fookin’ what, you fookin’ twats?’ heeft gereageerd op de nu toch echt aanstaande reünie van Oasis. Er stroomt geen Guiness door mijn aderen, ben geen grootverbruiker van Columbiaans marcheerpoeder, te weinig ‘laddish’ en bovendien enig kind, dus van hoogoplopende broedertwisten … Lees verder This is England

Impossible Germany

Merkwürdig toch, dat Duitse/Duitstalige pop en rock er hier maar mondjesmaat in gaat. Tuurlijk, we hebben Heino en andere Schlager-trawanten die bij ouden van dagen nog wel een belletje doen rinkelen en goed zijn voor wat Jubel, Trubel, Heiterkeit. En een korte opleving met de Neue Deutsche Welle, of het occasionele novelty-hitje. En uiteraard Helene Fischer die zelfs stadions laat vollopen in unsere Heimat. Voor … Lees verder Impossible Germany