Soms heeft het gewoon tijd nodig. Wat levenservaring. Dat je je hoofd al eens stoot, of een klap voor je harses krijgt, voordat je leert dat je niet op elk toegeworpen stuk rood vlees hoeft te duiken en het ook een optie is om de nuance op te zoeken of gewoon te zwijgen. En dat je misschien je mond moet houden over zaken waar je … Lees verder I am Europe
Met de woorden ‘Minke schrijft ook heel vaak’ werd ik voorgesteld aan een man in een coltrui. Iedereen schrijft volgens mij best vaak, dus ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen, maar de coltrui stak meteen van wal. Hij gaf les in creative writing. ‘Je vraagt je natuurlijk af wat dat precies is’, vroeg hij zonder dat het als een vraag klonk. Hij … Lees verder De laatste zin
De kogel was sneller door de kerk dan gedacht. Nou kan ik mijn vriendin wel de schuld geven omdat zij ook graag wilde gaan, maar feitelijk zocht ik alleen maar naar een excuus, een bevestiging en een laatste zetje. Dus over mijn hart, mijn beurs én mijn morele kompas gestreken en kaartjes gekocht. Tweemaal vijftig spijkers afgetikt voor een concert in de Vereeniging in Nijmegen … Lees verder Love is hell
Als organisatie van een stadsfestival heb je de verantwoordelijkheid om bezoekers van verder weg zo snel mogelijk tijdelijk te laten inburgeren. Vinden wij dan. Bij Left of the Dial hebben we dus al jaren de kapsalon op het menu, we laten een stukje van de haven zien en we zorgen dat ons personeel zoveel mogelijk praatjes maakt met alles en iedereen. Om de bezoekers en … Lees verder Joh
Afgelopen vrijdag naar filmhuis Lumière in Maastricht voor Mutiny in Heaven, de film over The Birthday Party. Gevonden vreten voor een lid van de Cave-kerk, dat nochtans met een lichte geloofscrisis kampt, nu ome Nick zich meer en meer ontpopt tot de Dalaï Lama van de rock en het wachten is op een album dat me nog eens ouderwets van mijn paard bliksemt. Soit, de … Lees verder Mutiny
Als ik naar een concert of festival ben geweest en ik krijg daarna een enquête in mijn inbox, vul ik die altijd braaf in. Ik weet dat publieksonderzoek vaak een verplichting is die bij het ontvangen van een subsidie hoort, dus als ik een andere organisatie kan helpen door een paar vragen te beantwoorden, doe ik dat graag. Maar of ik nou heilig geloof in … Lees verder De paal van Rotown
Gelijk maar gewoon bekennen: ook ik heb grensoverschrijdend gedrag vertoond. Afgelopen weekend. Tijdens carnaval, nota bene een feest waar de zeden toch al eens wat losser willen zijn. Verwacht nu echter geen halfbakken excuses. Ik heb er geen spijt van en zou het zó weer doen. De grens die ik overschreden heb is namelijk de Nederlands-Belgische. Een weekendje Antwerpen, om het carnavalsgeweld te ontvluchten. Geen … Lees verder Letter from Belgium
Logischerwijs snap ik als Rotterdammer helemaal niks van carnaval. Dat geeft niet, gelukkig hebben wij inmiddels Halloween als aanleiding om ons te verkleden. Tijdens de pandemie grepen we sowieso elke gelegenheid aan om mini-feestjes te vieren in de bubbel die ons kantoor was geworden, maar met Halloween hadden we ook nog eens een prachtig thema bedacht: The Smiths. Daar bleek je echt alle kanten mee … Lees verder Bedenk nu vast je outfit voor oktober
Binnen een kleine kring van vrienden en bekenden word ik ervan verdacht een goede muzikale smaak te hebben en wordt mij enige kennis toegedicht van de hedendaagsche popmuziek. Mogelijk iets teveel eer. Maar ach, in een land waar een niet bijster getalenteerde ex-linksback van een voetbalclub uit de eerste divisie op het schild wordt gehesen als ‘opiniemaker’, daar geld je al snel als een autoriteit. … Lees verder Purely by coincidence
Als ik mijn hond uitlaat, kom ik regelmatig dezelfde gast tegen. Al jaren. Ooit heb ik op de regionale televisie iets over mijn werk verteld en dat had hij gezien. Sindsdien begroet hij me met ‘hé filmster!’ Soms probeert hij een praatje aan te knopen, maar mijn hond heeft het niet zo op andere mensen, dus meestal geeft hij het na twee zinnen op. Vreemd … Lees verder De chagrijnige dwerg
MuziScene magazine 