Jongens waren we. Maar… aardige jongens. We kwamen bijna dagelijks bij elkaar, om in onze jongenskamers onder het genot van wat uitheemse tuinkruiden lijdzaam op het einde der tijden te wachten. Het waren immers de donkere jaren tachtig. De Bom zou weldra vallen, de meesten van ons werden vanwege de massale werkloosheid gesponsord door Vadertje Staat. We zochten op schaarsverlichte dansvloeren naar dubbeltjes en op … Lees verder Blood from the air
Een paar weekenden geleden meldde een meisje zich bij onze portiers omdat ze werd lastiggevallen. Ik vind het verschrikkelijk dat het nodig is, maar ik ben wel blij dat iemand in zo’n geval direct om hulp vraagt. Het protocol in Rotown is bij zo’n eerste melding dat er vooral wordt geluisterd naar wat de melder wil. Indien gewenst, wordt de vermeende dader er meteen uitgezet. … Lees verder Wolf
Het is een vast ritueel wanneer mijn dj-buddy M. en ik ’s nachts terugkeren van een avondje plaatjes draaien, ergens in den lande. Om de tijd te doden wordt er in de auto vaak Duits gesproken. Althans, we proberen elkaar af te troeven met woorden of zinnen afkomstig uit Duitse reclames, het voetbal, kinder- en tv-series uit onze jeugd, grappige beledigingen ‘und so weiter‘. ‘Wellensittich’, … Lees verder Wir sind hier nicht in Seattle, Dirk
Vorige week was ik op het showcasefestival SXSW in Amerika. Om bands te kijken en hopelijk nog meer ideeën voor ons eigen Left of the Dial-festival op te doen. Er was een tijd dat de Nederlandse media uitgebreid verslag deden van dit enorme 8-daagse evenement, maar de afgelopen week zag ik weinig Nederlands nieuws vanuit Texas. En dat terwijl er dit jaar toch best … Lees verder De SXSW-boycot
Lief dagboek, Het is inmiddels alweer zaterdag, de laatste dag van onze trip. Tijd om even in te halen met mijn dagboek – aangezien het schrijven er gisteren bij in is geschoten. Donderdag was voor mij een drukke dag, met drie shows; eerst een met Library Card, daarna twee met Nagasaki Swim. Overdag deden we het daarom ook lekker rustig aan. De shows waren leuk en … Lees verder ‘Het zware speelschema en de drukte en alles eist zijn tol’
Lief Dagboek, Het is donderdag, 2:30 PM lokale tijd. Slaaptekort, fastfood en activistisch gepraat zijn tot nu toe de grootste thema’s hier. Maar eigenlijk draait het vooral om de optredens natuurlijk! We hebben er al vier van de negen achter de rug. Dinsdag begon mijn muzikale avontuur met Nagasaki Swim, een ‘intiem’ optreden op de Buma Borrel (onze drummer Paul moest tot zijn chagrijn vanaf de … Lees verder Slaaptekort, fastfood en activistisch gepraat
Men vraagt mij wel eens of er dagen zijn waarop ik geen muziek luister of dat ik er absoluut geen zin in heb. Jazeker, die dagen zijn zeldzaam, maar ze zijn er. Meestal zet ik dan gewoon een plaatje op en dan gaat het wel weer. Of: zijn er bands of genres waar je een bloedhekel aan hebt? Nou en of! Er is een overvloed … Lees verder The blues are still blue
Lief Dagboek, ‘Waar te beginnen?’ vind ik altijd een goede manier om een post te beginnen… Er is inmiddels alweer zoveel te vertellen dat je er een bibliotheek mee zou kunnen vullen. Problemen met backline huren, een gestolen telefoon (dit keer niet die van mij) en veel gesprekken over activisme en statements; het maakte het een vrij bewogen dag. Het is niet allemaal rozengeur en … Lees verder ‘Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, uiteraard’
Lief dagboek, Als het gisteren een 0-meting was, kan ik vandaag in alle ernst beginnen met het schrijven van mijn verslag. Dus laat ik beginnen waar mijn vorige entry eindigde, op Schiphol, in het Jamie Oliver restaurant. Met een kleffe boterham en een oxazepam in mijn maag en een varia-puzzelboek in mijn rugtas begaven we ons naar het vliegtuig. We propten ons in de stoelen … Lees verder ‘Onze eerste dag met shows gaat dan eindelijk beginnen’
Kat Kalkman is op weg naar SXSW in Austin, Texas. Daar speelt de muzikant maar liefst met twee bands: Library Card en Nagasaki Swim. Zij krijgen daar de kans zich aan het wereldtoneel te presenteren. De komende dagen vertelt Kat ons in een dagboek hoe het daar werkt en wat de Rotterdammers er allemaal beleven. Lief dagboek, Ik zit met een grote bak koffie op … Lees verder ‘Wachten tot we het vliegtuig in kunnen’
MuziScene magazine 