Afgelopen week nog maar eens naar Massive Attack, in het Spoorpark in Tilburg. Stond niet op m’n muzikale bucketlist, want al een keer of drie live gezien, plus: het prijskaartje was navenant. En aangezien het gezelschap uit Bristol de laatste jaren niet veel nieuw werk heeft uitgebracht, weet je wat je krijgt: een trits triphopklassiekers, plus een visueel bombardement met stevige politieke lading. Ticketswap bood … Lees verder Where it’s at
Op donderdagochtend wachtte ik op mijn reisgenoot in de lobby van het Londense hotel. Ik maakte een praatje met de receptionist over het concert waar we de avond ervoor waren geweest. Hij was groot fan van die artiest beweerde hij, dus jaloers dat wij haar hadden kunnen zien en hij niet. Of hij was gewoon beleefd, dat kan ook. Ineens werden zijn ogen groot. Ik … Lees verder Wonderbaarlijke genezing in Londen
Als melomaan van dienst dien je je aandacht, tijd én geld te verdelen over talloze bands en artiesten. Houden van héél veel muziekjes, het is zowel een zegen als een vloek. De omloopsnelheid van albums ligt daardoor hoog, hetgeen betekent dat je een hoop muziek vaak slechts min of meer oppervlakkig tot je neemt en dat heeft zo z’n consequenties. Dat bleek maar weer eens … Lees verder Dressed up like Nebraska
Ik stond in de buurt van de bar naar de band te kijken. Er kwam een man naast me staan. Na een minuutje stootte hij me aan. ‘Ben je hier nou alleen?’ schreeuwde hij in mijn oor. Ik was meteen geïrriteerd. Er zijn zoveel redenen waarom dat een stomme vraag is, maar het is vooral creepy, wat moet iemand met die informatie? Het zal vast … Lees verder Ben je hier alleen
Van de talloze verwijten die je me kunt maken, is er één in elk geval niet op z’n plaats: dat ik overambitieus ben. Verre van. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet. Pom-pi-dom. De wereld gaat aan vlijt ten onder, tenslotte. Er valt meer dan prima te leven met een beetje rommelen in de marge en voor je het weet bekijk je sowieso het gras … Lees verder Don’t come home too soon
Het regende vrijwel non-stop de eerste avond in New York, maar ik was goed voorbereid en had een zwarte paraplu uit Nederland meegenomen. Het festival waarvoor we naar Amerika waren gekomen vond plaats in verschillende zaaltjes en elke keer als we naar een nieuwe plek toegingen, drukte ik onze programmeur op het hart om vooral op te letten of ik mijn paraplu nog wel had. … Lees verder De kleptomanen van Rotown
Het is aan de poes van m’n ex te danken dat ik dit jaar voor het eerst een dagje Best Kept Secret mee kon pikken. Om de viespeuken onder jullie maar gelijk uit de droom te helpen, het zit zo. De kat van m’n voormalige geliefde had een operatie ondergaan. Er waren wat complicaties en er moesten injecties en wat ‘tender loving care‘ aan te … Lees verder Perfect
Wanneer precies, durf ik niet te zeggen, maar ergens in de komende weken gaan we het conferentieprogramma van Left of the Dial aankondigen. Ik denk soms wat te makkelijk over dingen, dus ik had verwacht zo’n programma wel even in een paar uurtjes in elkaar te knallen. Dat bleek niet zo te zijn. Dingen verzinnen, dat is niet zo moeilijk, maar je moet daarna heel … Lees verder Ons panel over diversiteit en inclusie
Met erkende Songfestivaltoppers als Måneskin, Loreen, Anouk, Ilse de Lange, S10, Douwe Bob en Joost Klein, naast kleppers als Calvin Harris, Ed Sheeran en Nothing But Thieves, biedt de komende, 53e editie van Pinkpop een enorme muzikale diversiteit die vooral een jonger publiek moet aanspreken. Afgelopen week werd de laatste headliner aan het affiche toegevoegd: McDonald’s. Muziscene sprak exclusief met frontman Ronald McDonald over wat … Lees verder Fat
Ik ben best goed in dingen verkeerd inschatten. Zo ben ik een keer naar Chicago gevlogen om een band te zien die ik absoluut nooit meer ergens anders zou kunnen zien. Een paar maanden later bleek dat ze toch ook gewoon naar Nederland zouden komen en was heel de wereldreis nergens voor nodig geweest. Ooit heb ik kaartjes weggeven, omdat ik moe was en dacht … Lees verder Hopelijk houdt ze zich eraan
MuziScene magazine 