Ik erger me al heel lang kapot aan concert- of festivaltickets die midden in de voorverkoopperiode ineens tijdelijk goedkoper worden. Of waar je in een bepaalde week plotseling een extra cadeautje bij krijgt. Het lijkt vast een slim idee van de promoafdeling, maar het is zo voor de hand liggend dat je daarmee je trouwste publiek benadeelt – want die hebben hun kaartje allang gekocht … Lees verder Arme trouwe fans
Over een paar weken moet ik weer in Engeland zijn. Dit keer in de buurt van Manchester. Niet echt ín Manchester, maar dichtbij genoeg om even in de trein te stappen en er een middagje rond te kijken. Dat leek me tot een paar uur geleden een goed idee. Ik ben altijd fan geweest van The Smiths, maar dat was beslist niet makkelijk toen ik … Lees verder Manchester-twijfels
Op donderdagochtend wachtte ik op mijn reisgenoot in de lobby van het Londense hotel. Ik maakte een praatje met de receptionist over het concert waar we de avond ervoor waren geweest. Hij was groot fan van die artiest beweerde hij, dus jaloers dat wij haar hadden kunnen zien en hij niet. Of hij was gewoon beleefd, dat kan ook. Ineens werden zijn ogen groot. Ik … Lees verder Wonderbaarlijke genezing in Londen
Ik stond in de buurt van de bar naar de band te kijken. Er kwam een man naast me staan. Na een minuutje stootte hij me aan. ‘Ben je hier nou alleen?’ schreeuwde hij in mijn oor. Ik was meteen geïrriteerd. Er zijn zoveel redenen waarom dat een stomme vraag is, maar het is vooral creepy, wat moet iemand met die informatie? Het zal vast … Lees verder Ben je hier alleen
Het regende vrijwel non-stop de eerste avond in New York, maar ik was goed voorbereid en had een zwarte paraplu uit Nederland meegenomen. Het festival waarvoor we naar Amerika waren gekomen vond plaats in verschillende zaaltjes en elke keer als we naar een nieuwe plek toegingen, drukte ik onze programmeur op het hart om vooral op te letten of ik mijn paraplu nog wel had. … Lees verder De kleptomanen van Rotown
Wanneer precies, durf ik niet te zeggen, maar ergens in de komende weken gaan we het conferentieprogramma van Left of the Dial aankondigen. Ik denk soms wat te makkelijk over dingen, dus ik had verwacht zo’n programma wel even in een paar uurtjes in elkaar te knallen. Dat bleek niet zo te zijn. Dingen verzinnen, dat is niet zo moeilijk, maar je moet daarna heel … Lees verder Ons panel over diversiteit en inclusie
Ik ben best goed in dingen verkeerd inschatten. Zo ben ik een keer naar Chicago gevlogen om een band te zien die ik absoluut nooit meer ergens anders zou kunnen zien. Een paar maanden later bleek dat ze toch ook gewoon naar Nederland zouden komen en was heel de wereldreis nergens voor nodig geweest. Ooit heb ik kaartjes weggeven, omdat ik moe was en dacht … Lees verder Hopelijk houdt ze zich eraan
Het was ongebruikelijk rustig in de nachttrein. Alleen aan de overkant van het gangpad zat een meisje dat met haar handtas op schoot voor zich uit zat te staren. Er kwam een man met blond haar de coupé binnen. Hij leek even te twijfelen en ging toen tegenover het meisje zitten. ‘Leuke avond gehad?’ Het meisje zuchtte vermoeid en zei: ‘Ja hoor.’ De blonde man … Lees verder Dan ben ik toch geen dj joh
Op een showcasefestival kijk je niet alleen bands, je probeert ook zoveel mogelijk praatjes te maken met mensen die op de een of andere manier iets voor je zouden kunnen betekenen. Dat is beslist niet mijn specialiteit, maar afgelopen weekend ging het best aardig. Op The Great Escape kwamen we een hoop lieve mensen tegen die allemaal zoveel vriendelijks over Left of the Dial te … Lees verder Jij bent lelijk toch?
Donderdag vertrekken we naar een Brits festival. De afgelopen twee jaar hebben we daar steeds een borrel gegeven voor alle aanwezige bands die ook op Left of the Dial hebben gespeeld, of die voor de eerstvolgende editie waren bevestigd. Dat Britse evenement staat bepaald niet bekend om hun gastvrijheid naar bands toe, dus het leek ons een sympathiek gebaar om een paar uur lang alle … Lees verder Profiteurs
MuziScene magazine 