En hossa! Daar dansten de oud-Hollandsche kruideniersmentaliteit en de koopmansgeest weer een innige tango. Allereerst was daar cijferfetisjist Pieter Omtzigt, die wat mitsen en maren had bij de voorgenomen Europese defensie-uitgaven. Nou ben ik misschien de laatst aangewezene om daar over te oordelen, want zowel mijn vechtlust als mijn sneuvelbereidheid staan op een bijzonder laag pitje. Toen mijn voetbalteam enkele jaren geleden een potje paintballen … Lees verder Banger hart
Drie Nederlandse indie-rock-acts brengen bijna tegelijkertijd nieuw werk uit: Mood Bored, Pom en Fiep. Tijd voor een vergelijkend warenonderzoek. Fiep – Fried Rice, Moon Bliss (dubbel ep)De helft van de dubbel ep van Fiep – in het dagelijks leven Veerle Suzanna Driessen – kennen we al. Het eerste deel dat vorig jaar het licht zag, vertegenwoordigt volgens de liedjesschrijver de zonnige kant. ‘We want more‘ … Lees verder Drieluik: Mood Bored, Pom en Fiep
Vrijdag 21 en zaterdag 22 maart biedt het festival Peel Slowly And See (PSAS) een ontdekkingstocht voor muzikale avonturiers. Het is misschien even zoeken naar bekende namen op het affiche van de editie 2025. Daar staat tegenover dat PSAS er jaar op jaar in slaagt nieuwe vondsten voor te schotelen, ook voor wie denkt de alternatieve muziekscene redelijk in de smiezen te hebben. Het festival … Lees verder Tips voor een ontdekkingstocht op Peel Slowly And See
Op het nieuwe album van Kristin Hersh dat ze onder de naam Throwing Muses uitbrengt maakt ze een flinke draai. Zoals fans wel weten maakt Hersh beurtelings albums onder haar eigen naam, als 50 Foot Wave én Throwing Muses. Normaal zit er een flink verschil in intensiteit en volume tussen de drie, oplopend van het solowerk tot 50 Foot Wave. Wat direct opvalt als je … Lees verder Throwing Muses – Moonlight Concessions
Als de recorder die het gesprek opneemt wordt stilgezet, kijkt Rolf Hupkes op en vraagt ‘als je ons nu zo hoort praten, vind je ons dan een eigenaardige band?’ Het wordt even stil in de kleedruimte van Rotown in Rotterdam terwijl ik zoek naar een tactisch antwoord. Foto’s: Marcel van Leeuwen Voor de deur van het Rotterdamse podium verzamelt zich vanavond een opvallend luidruchtig groepje … Lees verder De wil te maken houdt Nouveau Vélo op de been
Dat roem vergankelijk kan zijn, is een open deur ter grootte van het gecombineerde ego van Donald Trump en Elon Musk. Hoe artiesten daarmee omgaan is verschillend. De ene artiest hangt bij tanende roem, dalende verkoopcijfers voor albums en concerttickets zijn instrument (of zichzelf…) aan de wilgen. De ander opteert voor doorgaan – soms als een schim van wat hij of zij ooit geweest is … Lees verder Naked and famous
Spinnen is een Duits duo dat al jaren de scene rond München onveilig maakt. Sophie Neudecker op drums en Veronica ‘Katta’ Burnuthian op bas maken van die rammelende, ongepolijste punkrockliedjes die gruizig en ruw klinken, maar enorm charmant worden dankzij de enthousiaste samenzang. Spinnen is een Duitse Venus Tropicaux, zeg maar… Spinnen laat zich inspireren door het werk van genregenoten als Lambrini Girls, maar kijkt … Lees verder Spinnen – Warmes Licht
Bob Mould blijft op koers, ook al duurde het nu even langer om met een nieuw solo-album – zijn vijftiende – te komen. Here We Go Crazy is een album met elf messcherpe punkrocksongs. Misschien nog wel weer wat puntiger dankzij het feit dat Mould in zijn manier van componeren nog scherper aan de wind vaart. Al het overbodige wordt weggelaten. Dat komt het best … Lees verder Bob Mould – Here We Go Crazy
„We zijn een politieke band”, vertellen Phoebe Lunny en Lilly Macieira oftewel Lambrini Girls op luide toon aan wie het maar wil horen. Met rauwe energie, scherpe politieke statements vervat in geschreeuwde vocalen en een ongepolijste speelstijl, blazen ze zich een weg door de muziekscene. Met activistische teksten – die ze kenschetsen als een oproep tot actie – willen ze verandering teweeg te brengen, en … Lees verder Lambrini Girls: ‘Radicaal zijn is nu de enige optie’
Als de vingerzetting even lastig wordt, neemt Cees van Appeldoorn zijn tong tussen de lippen bij het spelen van zijn wringende gitaarpartijen. Hij staat links op het podium, buigt zich naar de microfoon waardoor hij een kattenrug krijgt, de schouders naar elkaar getrokken. Aan de andere zijde van het podium wiegt Bart Schotman zijn heupen, zodra de swing in het songmateriaal van Howrah dat toelaat, … Lees verder Howrah in Roodkapje: zoeken naar de ‘sweet spot’
MuziScene magazine 