Wat er verder nog is verschenen…

Joanne Bird – Unusual Fairytales ep
Merel Brusselers – als artiest door het leven gaande als Joanne Bird – maakt met veel inzet en lef haar dromen waar in de vorm van weer een nieuwe ep. De singer-songwriter reisde langere tijd door de VS en leerde er onder andere Francis Valentino, drummer van David Lee Roth en Southside Johnny, kennen. Met hem en andere door de wol geverfde Amerikaanse muzikanten dook ze de studio in New Jersey in. Het resultaat horen we op haar nieuwe ep Unusual Fairytales: vier, gezien haar jeugdige leeftijd, verdacht volwassen tracks. Gepolijste liedjes in de traditie van Amerikaanse singer-songwriters in de folk-hoek zoals James Taylor die als rode draad hebben dat ze over ontmoetingen gaan. Het blijft heel netjes, heel traditioneel, passend bij haar haarzuivere goed getrainde zangstem. Meest opvallend is dat de ep prachtig klinkt. (Amber Music)

Druugg – Lost
Het zal Hans F. Ford van het onvolprezen Ford’s Fuzz Inferno aanspreken: deze Belgen wijden hun leven aan verspreiden van het evanglie van de fuzz. Opgenomen tijdens zo’n donkere regenachtige zomer die regelmatige bezoekers van de Belgische Ardennen zullen herkennen en de rillingen over het lijf laat lopen, in de Koko studio in de buurt van al even triest druilerig Luik. De klanken die daar zijn vastgelegd passen uitstekend bij een oneindige regenbui. Het trio verliest zich in de openingsnummers op hun debuutplaat in gruizige garage rock. Stormachtig, zonder een trukendoos op te trekken, maar het is wat het is: noise, snelheid, de wind om je oren. Dan breekt in weerwil tot de omgeving langzaam aan toch de zon een beetje door en volgen nummers met af en toe iets meer rust, even niet enkel geschreeuwde vocalen, maar wat melodie, zoals in heel mooi Feel It. Om bijna te eindigen in dansbaar postpunk-sferen met bijvoorbeeld dat lied met de prachtige suggestieve titel Danser Contre Ton Corps of Light Is Gone. Druugg eindig met een tien minuten durende explosie van garage rock met psychedelische invloeden, waarbij je je afvraagt wat ze op dat moment ingenomen hadden. (Exag’ Records)

Pales – Crush ep
Frans vijftal uit Straatsburg klinkt als een intense nachtmerrie. Een vette mix van dissonante ‘Library Card-noise’, af en toe de spraakzang van Dry Cleaning maar ook met prima zang, en een vleug Rage Against The Machine cq Infadels die het pompend dansbaar maakt. Maar ook met genoeg ‘pop feel’ en een goed klinkende productie – en bassen die je middenrif raken – om het impact te geven en toch ook toegankelijk te houden. Ach, noem het Skunk Anansie met attitude. Deze ep telt vijf liedjes, precies genoeg om je mee op te pompen voor een avondje stappen. Heerlijke energieke sound die nieuwsgierig maakt hoe deze band live presteert. (Autoproduction)

Beasts – The Shearing
Zodra de overstuurde bas in titelnummer The Shearing invalt weet je waar je aan toe bent: dit klinkt als een door Steve Albini-beïnvloede productie met instrumenten met aluminium halzen, gemaakt om ruig te klinken. Zeven tracks op dit album zetten een duister sfeertje neer, hardcore, heftig. Shellec is nooit ver weg, maar bedenk je er dan een Belg bij die zijn teksten uitspuugt; spoken word, maar over een tapijt van noise. Een Belg opgegroeid in een gezin van Italiaanse – meer precies Sardijnse – migranten in post-industrieel Charleroi. Precies zo klinkt Beasts, het project van Antoine Romeo. En die herkomst verklaart ook de geluiden van een kudde schapen en de aandacht voor het scheren. Intense plaat, een ervaring die je bij je strot grijpt. (Rockerill Records)

La Flemme – La Fête
Indiepop kwartet uit Marseille. Lichtvoetige indie met liedjes die gelijk pakken. Wet Leg, maar dan op zijn Frans, zeg maar. Er zit een gedachte achter, kijk ook maar hoe ze eruit zien: de marketing is goed verzorgd, deze vier willen graag bekend worden. Maar dat gaat ook lukken hoor met een plaat als deze. Een vrolijke potpourri van garage rock met een sixties feel, een vleugje psychedelica en pure pop. Met hoorbaar veel plezier gemaakt, schreven we ook in 2024 al over een toen verschenen ep. Gewoon hartstikke leuk voor tijdens het afwassen, voor liefhebbers van gitaarpop in de hoek van Nada Surf, Johan en noem maar op. (Exag’ Records)

Mould – Almost Feels Like Purpose ep
Toeval of niet, heel wat fans zullen onlangs blij zijn gemaakt met het op vinyl verschijnen van Dananananaykroyd’s verbijsterend drukke album uit 2009 Hey Everyone. Punkrock op een ongekend hoog tempo, met wringende akkoorden en enthousiast meegezongen koortjes: geweldig. En ons dananananaykroyd-hart gaat sneller kloppen bij het horen van de ep Almost Feels Like Purpose van Mould uit Bristol (was vorig jaar te zien op Left of the Dial). De band is een klassiek power trio: bas, drums en gitaar en meerstemmige zang. En dat levert dus weer eens een heerlijk energieke punkpop op. Puntige, licht chaotische liedjes, vol dwarse tempowisselingen, bruisend van de energie, altijd op een gehaast tempo. Met van die gitaarklanken die buigen, tegen vals aan hangen, een heerlijke dissonantie. Met teksten vol stekelige humor. Snails is een liedje om een paar dagen op repeat te zetten; eens kijken wat dat met je doet. En even gaat het gas er af in Wheeze dat zo van Weezer had kunnen zijn. Geweldige ep! (5dB Records)

Mould is in mei te zien tijdens Sniester in Den Haag.