2024 was een enerverend jaar voor Mei Semones. De de 24-jarige singer-songwriter en gitarist uit Brooklyn brengt de epKabutomushi uit en wordt door muziekblad Rolling Stone uitgeroepen tot ‘Artist You Need to Know.’ Ondertussen speelt ze zich in de States steeds meer in schijnwerpers en bouwt ze een trouwe fanschare op terwijl ze rustig doorschrijft aan de nummers die op haar debuutalbum Animaru zullen verschijnen. 

De tien liedjes die het debuutalbum bevolken zijn een mix van indie- en chamberpop en jazz, met name bossa nova, waarbij behalve haar stem haar bedreven gitaarspel centraal staat. Toch is van meet af aan duidelijk dat Semones een dijk van een band heeft samengesteld, die heel goed in staat is om de weelderig georkestreerde nummers zodanig voor het voetlicht te brengen dat er niets verloren gaat van de bruisende energie die er ongetwijfeld aan ten grondslag ligt. 

Animaru is geïnspireerd op de Japanse uitspraak van ‘animal’ en staat voor Semones’ vertrouwen in haar instincten. Het titelnummer wordt gekenmerkt door complexiteit en ingenieuze wendingen. Het begint redelijk jazzy, maar gaat geleidelijk aan meer een indierock kant op. Het is samen met het nummer dat eraan voorafgaat, I Can Do What I Want, en het voorlaatste nummer Zarigani wat mij betreft het indrukwekkendst en dat komt vooral door die wendingen.  

Toch weet Semones mij van meet af aan te boeien. De bossa albumopenener Dumb Feeling is een ijzersterke vertaling van liefde voor het leven en die energie wordt op Dangomushi volop vastgehouden en op Toro Moyo nader gespecificeerd als liefde voor muziek en haar gitaar. Dat de nummers afwisselend in het Engels en het Japans zijn, geeft het een exotisch tintje. Dat ik geen Japans versta vormt getuige hoe het jazzy Donguri bij mij binnenkomt geen enkel probleem. Prachtig hoe, hoe de contrabas van begin tot het einde weet te domineren op een dermate ingetogen wijze, dat er voldoende ruimte blijft voor het knappe gitaargetokkel van Semones 

Het knappe aan dit album is, dat Semones en haar band een zachtheid weten op te roepen, die als rode draad je gevoel bepaalt tijdens het luisteren, zonder dat dit leidt tot gezapigheid. Wat wordt er heerlijk gespeeld met spanning en ontspanning op deze plaat! Neem Rats with Wings, waarop het soms wel en kat- en-muisspel lijkt tussen Semones met haar akoestische gitaar en de ritmesectie en de strijkers. Daarbij komt dat je intens kunt genieten door de nummers aandachtig te luisteren, maar ze je ook als een zachte deken kunnen laten verwarmen, terwijl je ze op de achtergrond afspeelt.  

.