Zo hier en daar zijn er nog van die kleine plekjes waar moedig weerstand wordt geboden. Daar spelen bands nog steeds pure emo, zoals ze dat deden in de jaren negentig en begin van deze eeuw. Ergens in Montreal in Canada is er zo’n plek, en daar huist The Last Mile, en die gasten houden vast aan de hoop dat het genre in zijn oorspronkelijke vorm weer populair wordt. Tot die tijd spelen ze met vuur hun springerige liedjes en schreeuwen microfoons vol met hun vocalen.

Zo klinkt het een beetje tragisch, maar niets is natuurlijk minder waar, want dit genre is nog springlevend. Luister maar naar The Last Mile – ze waren dit jaar nog in Nederland te zien – en ervaar dat ze met heel veel passie hun favoriete muziekgenre uitvoeren en daarbij puike, energieke liedjes maken. Zingt frontman Chris Snelgrove, dan is het onvervalste emo, zingt bassist Stephanie Cole zoals in het prima liedje No Never, dan is het toch meer onvervalste punkrock. De band sluit af met Spun dat net een stap verder gaat in ambitie, maar een stapje lager in tempo, en in de verte doet denken aan de melancholieke gitaarpartijen van Sparta op Wiretap Scars.

Het heeft even geduurd, maar hier is een nieuw album van de Canadezen met een paar lekkere emo-anthems met voorop single Anything. Voor liefhebbers van het genre een plaat om eens goed voor te gaan zitten. De zang is misschien hier en daar de achilleshiel, de liedjes en de heerlijke gitaarsound maakt dat meer dan goed.