V2 Records was er mooi op tijd bij, toen ze een aantal jaren terug Marathon strikten. Kay Koopmans, Lennart van Hulst en Nina Lijzenga kenden elkaar sinds de middelbare school maar hadden in feite nog niet veel op het palmares. Ik zag ze vers geboekt door V2 in Paard Café, en wat vooral beklijfde was de inzet waarmee het trio – toen nog eigenaardig genoeg af en toe ineens bijgestaan door anderen die gedurende de set het podium op- en afwandelden – zich presenteerde. De stijl waarin ze speelden, daar was op dat moment niet echt een naam op te plakken.

Maanden volgden waarin de band veel meters maakte. Je moet wel onder een steen hebben geleefd als je ze niet ergens live hebt zien spelen. De drie hebben keihard gewerkt, tijdens Popronde Delft bijvoorbeeld, waar ze in een kroeg zonder moeilijk te doen over de omstandigheden gewoon hun set speelden, weer met die overdaad aan inzet. Het duurde nog tot 2023 voor het verschijnen van een eerste ep. Daar is in feite lang mee gewacht, V2 ‘brengt’ de band ogenschijnlijk rustig en in doordachte stappen. In navolging van de eerste release wordt weer eindeloos live gespeeld en gebouwd aan een sterke live reputatie, met die onstuimige inzet als troef.

‘Poeh’, was eigenlijk alles wat een Belgische bezoeker van het Absolutely Free Festival in Genk – een van de vele festivals waar Marathon te zien was – wist uit te brengen, om met zijn gezicht zijn bewondering voor het stormachtige optreden uit te drukken. Viel duidelijk in de smaak. Ook in 2024 is op Marathon nog steeds niet overduidelijk een labeltje te plakken. Het is een mix van shoegaze – de gierende muur van gitaren in een wolk van reverb – maar zeker niet enkel dat. Wanneer de nummers hoekiger uit de verf komen heeft het wat kenmerken van postpunk, maar zeker niet enkel dat. Het is noise op momenten, maar zeker niet enkel dat. Marathon begeeft zich op een eigen weg zonder label, en doet daarbij denken aan stijl- en tijdgenoten als Texoprint (neem bijvoorbeeld opener Out Of Depth) en Aestrid.

Anno 2025 is het dan eindelijk tijd voor een volwaardig album: Fading Image. De tijd is rijp, de band is na al dat spelen gerijpt. Tien songs die we deels herkennen van al die keren dat we het gezelschap – op de bandfoto staan nu vijf mensen – hebben gezien op een podium. Nog steeds is het niet in een categorie in te delen. Noise, indie, postpunk maar vooral shoegaze komen allemaal in verschillende doseringen langs. De band is er gelukkig in geslaagd iets van de stormachtige live presentatie te vatten op de geluidsdrager. Dat hoor je meteen in de opener, als tegen het einde van Out Of Depth met een paar metal-achtige riffs als het ware een sirene klinkt en de noise tot een hoogtepunt komt, maar in Disorder is de intensiteit waarmee deze band opereert bijna tastbaar. Gold volgt, een liedje met meer nuances, iets van een The Cure-achtige lichtvoetigheid, en tegelijk melancholisch van toonzetting. For The Better is een van de sterkste liedjes op de plaat. Dat heeft het te danken aan de meeslepende zanglijn van Koopmans in het refrein. Ook DH22 rekenen we tot de sterkste liedjes op Fading Image, misschien het meest ‘postpunk’ uit de serie op de plaat. Maar wat hier opvalt is dat de staccato zang van Koopmans live feller, met een nog sterker en hoekiger accent wordt gezongen. Op de plaat is de scherpte er jammergenoeg nèt van af. Er is ook ruimte voor rustiger momenten op de plaat; in Shadow Raised a Star gaat het tempo even flink omlaag en spelen in reverb verdronken gitaarpartijen de sfeervolle hoofdrol. Van afsluiter Away From Home spat het verlangen en toont een gevoelig kantje van de band.

Fading Image is daarmee een bijzonder geslaagd debuut van de band uit Amsterdam. Een plaat die een prima poging doet om de intensiteit van deze bijzondere liveband te vangen. En een plaat die je de tijd moet geven om te groeien, want de muziek van Marathon is nooit gemakkelijk. Dat is deels te verklaren met een gebrek aan memorabele zanglijnen, een popgevoel dat de mix van stijlen van de Amsterdammers misschien toegankelijker, sneller pakkend maar ook als album nóg meeslepender zou kunnen maken. Producer Jimmy Iovine zou hebben gezegd ‘ik hoor geen hits’. En zo is het. Maar dat heeft deze band helemaal niet nodig. Ga ze vooral live ervaren, en laat je omver blazen door hun indrukwekkende presentatie.

Marathon tourt de komende weken uitgebreid in Nederland, België en Frankrijk.