De MuziScene Checklist, met platen die je ook nog even moet horen.

The Mekons – Horror
The Mekons is een Britse band die bijna vijftig jaar geleden werd opgericht als kunstcollectief. Horror is het 25ste album van de band, de eerste release op Fire Records. Met de eclectische verzameling nummers kijkt The Mekons terug naar de geschiedenis en de erfenis van het Britse imperialisme met gemixte teksten tegen een bonte verzameling van muziekstijlen zoals rock & roll, noise, electronica, (post-)punk, country, music hall, dub en polka. Dat vraagt van de luisteraar flink wat schakelen, maar is toch de moeite waard van een of meerdere luisterbeurten. (Fire Records / Konkurrent)

Anika – Oxygen
‘I want my own room‘, herhaalt Anika eindeloos op verveelde puberale toon in Out Of The Shadows. Het is een van de vele eigenaardige momenten tijdens het nieuwe album van de Britse maar in Berlijn woonachtige Annika Henderson, als artiest door het leven gaande als kortweg Anika. Het album is geboren uit de frustratie die zij voelt met hoe het er aantoe gaat in de wereld. En dat vertaalt ze in zeurderige vocalen, soms zelfs teruggrijpend naar een puberale Anika. De plaat is live en korte tijd opgenomen in de legendarische Hansa Studios in Berlijn. Het album ademt ook die sfeer; het is een beetje Cave van toen, een beetje Savages (doch niet zo energiek) en dat allemaal met die wonderlijke, beetje theatrale stem van Anika, alsof ze flink naar Marlene Dietrich heeft geluisterd. Leuke plaat voor liefhebbers van goth met een zweterig rockluchtje. (Sacred Bones Records / Konkurrent)

Them Flying Monkeys – Best Behavior
Portugese band Them Flying Monkeys doet op Best Behavior een beetje denken aan Infadels. Luister maar eens naar Pretty Sticks, het prijsnummer op de plaat die bijna explodeert van energie. De Portugese vliegende aapjes hebben net als voorheen Infadels een sound die is gebouwd op de mix van traditionele instrumenten en elektronica. Met diepe bassen en explosieve drums smeden ze liedjes die je een schop onder je reet geven. Misschien net wat minder funky dan Infadels, zijn de Portugezen iets meer rock georiënteerd. En met Not Me laten ze zien dat ze ook een potje grimmige postpunk in huis hebben. prima plaat, die naar het einde wat zwakker wordt, maar je toch ook nieuwsgierig maakt hoe het is deze band live te zien. (Only Lovers Records)

Immen – Nimmen
Wie herinnert zich de reclame nog voor de Sony Bravia? Dat was een filmpje met kleurrijke stuitende ballen en schitterende muziek van José Gonzalez. Wellicht komt het weer terug wanneer je luistert naar Maitiid van Immen, Maar ook zonder die associatie is het album waar deze track opstaat meer dan de moeite waard! Singer-songwriter Clasine Haringsma creëert op Nimmen schijnbaar moeiteloos een dromerige sfeer. Ambient meets folk. Gezongen in Engels en Fries, zodat het bij vlagen ook nog eens op een vreemde manier onweerstaanbaar exotisch klinkt. Dat levert 35 minuten puur luistergenot op, waar je zowel rustig als gelukkig van wordt.

Black Country, New Road – Forever Howlong
Het wordt elke stap nog meer feeëriek, meer volksorkest, meer kunstig, meer traditioneel, meer kleinkunst. De Parade kan de omvangrijke Engelse groep risicoloos boeken. Prima, knap gedaan, interessante doolhoven van composities, maar de gemiddelde indie-liefhebber vindt hier niet veel meer. (Ninja Tune, [PIAS])