„We zijn een politieke band”, vertellen Phoebe Lunny en Lilly Macieira oftewel Lambrini Girls op luide toon aan wie het maar wil horen. Met rauwe energie, scherpe politieke statements vervat in geschreeuwde vocalen en een ongepolijste speelstijl, blazen ze zich een weg door de muziekscene. Met activistische teksten – die ze kenschetsen als een oproep tot actie – willen ze verandering teweeg te brengen, en de hoop dat dit gaat lukken hebben ze nog niet opgegeven. „Verandering komt van gemeenschappen, niet van overheden,” stelt Phoebe in een gesprek over hun recent verschenen debuutalbum Who Let The Dogs Out, hoe het is om een duo te vormen, de toestand van de wereld en Rotterdam.

Jullie speelden voor het eerst in Nederland tijdens Left of the Dial. Wat herinneren jullie je van die show?

Lilly: „Dat was onze eerste show ooit in Europa! Het was een geweldige ervaring, maar ook een vreemde. Iemand had drugs in mijn drankje gedaan tijdens de soundcheck van de eerste show die we er speelden in V11. Ik had mijn drankje laten staan toen ik even een sigaret ging roken. Na de soundcheck dacht ik, ik heb veel te veel gedronken, maar wacht even, alleen maar een half biertje en een tequila shot. Dat was kort voor we het podium op moesten. Toch heb ik de show gespeeld. Een mirakel dat het goed is gegaan, maar hee, professioneel, weet je wel? En heel erg toegewijd. Ondanks alles was het een bijzonder moment en hoop ik dat we een beetje indruk hebben gemaakt op het publiek in Rotterdam. Rotterdam heeft in elk geval een indruk op ons gemaakt!”

Phoebe: „En het heeft ons geleerd dat je op je drankjes moet letten. Zelfs al sta je op het podium en denk je dat je wel veilig zult zijn, ben je dat toch niet.”

Waarom heten jullie eigenlijk Lambrini Girls?

Phoebe: „Lambrini is een goedkope, zoete wijn. Het smaakt naar limonade, en kots, en schaamte, en spijt, en paniek. Maar tegelijk ook als filosofische helderheid. Als je dat niet snapt, haal dan een paar flessen de volgende keer dat je in Londen bent. Ga naar een park, laat je vollopen met Lambrini Cherry. En dan weet je het, dan snap je wat ik bedoel. Het is goedkoop en vrolijk, net als wij.”

Hoe zijn jullie begonnen met muziek?

Phoebe: „Ik begon met piano op mijn zesde en later kwam de gitaar erbij. Pas bij Lambrini Girls begon ik echt als frontvrouw. Het heeft dus even geduurd om te komen waar ik nu ben. Ik was eigenlijk helemaal nergens goed in toen ik jong was. Ik rende maar wat rond, beet mensen en rolde graag in de modder en gooide met dingen. Maar ik vond het ook leuk om piano te spelen. Mijn ouders zagen daarin een kans dat ik toch ergens goed in zou kunnen worden, zeiden voortdurend ‘ga asjeblieft door’ en zo ben ik dan toch in de muziek terecht gekomen.”

Lilly: „Ik begon met drummen toen ik elf was, maar uiteindelijk leerde ik mezelf piano spelen. Ik wist al van jongs af aan dat ik muzikant wilde worden. Nadat ik naar Engeland verhuisde – ik ben in Duitsland en Portugal opgegroeid – ben ik hedendaagse muziek gaan studeren. In Brighton ontmoette ik Phoebe in het lokale muziekcircuit. We speelden er eerst in verschillende bands, maar dat leidde uiteindelijk tot Lambrini Girls.”

Phoebe: „Het was geen ontmoeting die als een bliksem insloeg. We leerden elkaar een beetje geleidelijk kennen via gemeenschappelijke vrienden. Maar jij stelde op een gegeven moment voor om samen eens iets te doen…”

Lilly: „Lambrini Girls bestond al en toen hun bassist er mee stopte vroeg Phoebe of ik bij de band wilde, en dat heb ik toen gedaan. En daarna zijn alle andere mensen in de band zeg maar een voor een verdwenen…”

Hoe is het om een duo te vormen? Hoe werkt dat bij jullie?

Lilly: In een band spelen brengt altijd een dynamiek met zich mee waar je mee moet leren omgaan. Het is een bijzondere situatie omdat je meer dan alleen vrienden bent en meer dan alleen collega’s. Dat er dan maar twee persoonlijkheden in de mix zitten, is dus misschien juist wel gunstig. Het is als een familieband. En dat is ook fijn, je moet begrijpen dat Phoebe mijn beste vriend is. We begrijpen elkaar heel goed, delen dezelfde waarden en hebben een vergelijkbare muzikale achtergrond en smaak. We vullen elkaar goed aan, in onze sterke en zwakke punten. Ik ben meer georganiseerd en denk vooruit en let op praktische zaken, terwijl Phoebe heel dapper is, ons met haar tomeloze energie verder brengt dan je voor mogelijk houdt en situaties goed kan managen als er iets misgaat.”

Phoebe: „Maar zij is heel erg goed in het voorkomen dat het mis gaat. Ik niet en daarom kom ik altijd in crisissituatie’s terecht, maar heb zodoende wel goed geleerd hoe ik daarmee om moet gaan.”

Dus jij zorgt een beetje voor haar dat ze niet in zeven sloten gelijk loopt, en zij neemt jou mee naar plaatsen waar je zelf nooit zou durven komen?

Lilly: „We noemen het vaak onze luchtballonmetafoor: Phoebe is het vuur dat ons laat vliegen, en ik ben de mand die er voor zorgt dat er mensen meekunnen. Zonder de een heb je een mand op de vloer, zonder de ander een vliegende bal en gaat iedereen dood. Dat is de beste manier om onze dynamiek te beschrijven.”

Als je elkaars beste vrienden bent maar ook met elkaar moet werken, dan kan dat tot fricties leiden.

Lilly: „Ik heb het idee dat we het gevoel hebben op eieren te lopen in de omgang met elkaar. We geven elkaar veel ruimte. Maar hebben ook alle tijd voor elkaar. Ik denk dat we ook goed communiceren. Ik voel me comfortabel om over wat dan ook te praten met Phoebe en ik hoop dat zij dat ook zo voelt. Ik denk dat het heel erg belangrijk is dat je een goede onderlinge omgang hebt als je zo veel tijd met elkaar doorbrengt. We werken in intense situaties, en dan is het fijn als je effectief kunt communiceren. Daarbij komt dat we geen van beide explosieve karakters zijn, dat helpt. Een beetje aardig zijn en wat begrip in zijn algemeenheid over hoe je conflicten kunt oplossen is best belangrijk in dit werk.”

Phoebe” „Het is alsof we zussen zijn. Zo kun je het wel beschrijven.”

Jullie debuutalbum heeft geen enkel rustig moment. Een bewuste keuze?

Phoebe: Niet echt. Het gebeurde gewoon, per ongeluk. We schrijven muziek die explosief en luid is, omdat dat is wat we voelen. Ik heb er nog niet zo bij stil gestaan waarom dat zo is. Maar dit is wat er gebeurt als we samen muziek maken. Je krijgt geen moment rust op dit album. Op de meeste platen staan er wel een of twee rustiger tracks, maar niet bij ons. Nee, nee. Maar het was niet de intentie om enkel energieke nummers op de plaat te zetten. Hoe meer je dit soort keuzes gaat overdenken, des te meer je klem komt te zitten. Het is gewoon wat het is. We hebben het op zijn beloop gelaten. Dat is denk ik de authentieke manier om een plaat te maken.”

Jullie hebben bij het opnemen gewerkt met een van jullie helden, Dan Cox van Gillaband. Hoe was het om hem er als producer bij te hebben?

Lilly: „Fantastisch. We wilden een productie die verder ging dan traditionele punk- en garagesounds. Dan heeft een geweldige manier om heftige noise te vertalen naar iets dat helder en toegankelijk klinkt. Precies dat heeft hij geleverd.”

Jullie muziek is erg boos. Nu is er ook veel mis in de wereld, dus wat dat aangaande lijkt de timing perfect. Heeft al die uitgeschreeuwde boosheid ook een positieve kant? Geloven jullie erin dat je hiermee verandering teweeg kunt brengen?

Lilly: „Het lijkt allemaal alleen maar erger en erger te worden. Er is veel om boos over te worden, en deze plaat is daarvan een manifestatie. Ook in Nederland is er nu een extreem rechtse regering en die ontwikkeling zie je overal; in Europa, de VS. Wij hebben nu Keir Starmer, mensen denken dat hij links is, maar in werkelijkheid is hij centrum-rechts. Ook niet goed.”

Phoebe: „Verandering komt van gemeenschappen, niet van overheden. Daarom ligt de verantwoordelijkheid bij ons. Onze leiders zijn gericht op veel geld verdienen en hebben allemaal Zwitserse bankrekeningen, ontwijken belastingen en verdienen geld met het verkopen van wapens aan staten die genocide plegen. Dus hen interesseert het allemaal niet. Off with their heads. Het is aan ons om bewustwording te creëren, te protesteren en samen te werken om positieve veranderingen dichterbij te brengen. Er is hoop. Die komt van mensen en communities, het gemeenschapsgevoel.”

Lilly: „Ik denk dat radicaal zijn nu de enige optie is. Ik verwacht dat alles nog veel erger gaat worden voor het ooit weer beter wordt. Ik hoop dat naar mate het erger wordt dit meer mensen prikkelt om politiek actief te worden. Want hoe erger het wordt, hoe meer mensen het gaat raken. En in een ideale wereld komen mensen ook al in actie voor anderen, maar dat is helaas niet de werkelijkheid. We moeten mensen dus blijven uitleggen wat er gaande is, in de hoop dat ze in actie komen voor een betere toekomst voor iedereen.”

Hebben jullie weleens negatieve reacties gekregen op jullie standpunten tijdens concerten? Het debat wordt steeds grover, mensen voelen zich minder geremd om extreem te reageren als ze het ergens niet mee eens zijn.

Lilly: Ja, vooral over Palestina. Wij zijn uitgesproken pro-Palestijns en we gebruiken ons platform daar voor, praten er over. Er zijn momenten geweest dat mensen daar agressief op reageerden en ze de zaal uit moesten worden gezet omdat ze compleet flipten. Ze noemen ons sympathisanten van terroristen. Er is iemand eens het podium op gekomen, die griste de Palestijnse vlag weg, en die kwam ons na het concert backstage opzoeken en wilde met mij in discussie gaan. En uiteraard hebben we online de nodige bagger over ons uitgestort gekregen. Er waren doodsbedreigingen. Dat is wel angstaanjagend.”

Je moet een beetje dapper zijn om dit te doen…

Lilly: „We hebben van dit soort ervaringen geleerd hoe ermee om te gaan. Uiteindelijk is het ons doel om mensen nieuwe inzichten te geven, en hopelijk over hun standpunt willen nadenken in plaats van alleen maar opgewonden en boos te reageren.”

Tot slot. In Rotterdam speelde je met een cowboyhoed op Phoebe. Waar is die gebleven?

Phoebe: „Ik heb er ooit 12 gehad! Een hoed of een cap gaf me een veilig gevoel op het podium. Hoe groter, hoe meer zelfvertrouwen het mij gaf. Maar ik ben ermee gestopt om ze te dragen, want het werd steeds onpraktischer: als ik mijn gitaar wilde verwisselen, gaf dat gedoe omdat de draagband er achter blijft haken. Nu heb ik ze niet meer nodig en voel ik me zelfverzekerder zonder. Zie het maar als een stukje persoonlijke groei.”

Lambrini Girls speelt 13 maart in Rotown, Rotterdam, en 15 maart in de Effenaar, Eindhoven.