The Victoria Dalston is een traditionele Engelse pub, een beetje in het noord-oosten van Londen. Bijzonder is dat in die pub, verborgen achter een boekenkast, een concertzaal is te vinden. Je loopt er als het ware door een verborgen deur het zaaltje binnen. Daar speelde Rats On Rafts een van de laatste concerten tijdens hun tour ter promotie van het nieuwe album Deep Below.

Het gezelschap trekt al een ruime week door het Engelse landschap en heeft ook nog een oversteek gemaakt naar Dublin. De vermoeidheid begint parten te spelen, het verlangen naar huis speelt op. Niet dat het publiek in de zaal, waaronder een stevige delegatie Rotterdammers, daar ook maar iets van heeft gemerkt. De Rats spelen zoals we van ze gewend zijn: gedisciplineerd, accuraat, in volle concentratie. De set bestaat, zo kondigde zanger-gitarist David Fagan al aan in een podcast van MuziScene, voornamelijk werk van het nieuwe album. Dat zorgt voor een stemmige avond waarbij van het publiek wordt verlangd op te gaan in de sfeer die de band neerzet. De fans in de zaal slikken het voor zoete koek. Zij laten vooral van zich horen als het tempo iets omhoog gaat – zoals in Japanese Medicine, waarbij op het podium een mooi visueel beeld ontstaat als een rij van gitaren op het ritme heen en weer wiegt – of als de Rats zich als krautrockmachine ontpopt en lang in een stevige cadans doormaalt, zoals bij het nummer Painting Roses. Ouder werk komt zijdelings aan bod. Tegen het einde van de set en in een toegift putten de Rotterdammer uit het album Excerpts From Chapter Three….. Fagan en zijn kompanen doen dus wat hij heeft aangekondigd: als je bij hun concerten in deze periode verwacht enkel de oude hits te horen, kom je er bekaaid vanaf. Daar staat tegenover dat er alle gelegenheid is om op te gaan in de pracht van hun nieuwe werk. In deze zaal pakt dat goed uit en luistert iedereen met gepast ontzag.

De zaterdagavond in de Victoria Dalston heeft van begin tot eind een Rotterdams karakter. Voor de Rats declameert Richard James Foster uit zijn nieuwe boek The Punk Rock Birdwatching Club. Het krijgt een poetry slam-karakter dankzij de begeesterde voordracht en de begeleiding door Rats On Rafts, waarvan verschillende leden eens op een ander instrument spelen. De band laat zich in het volume leiden door de aanwijzingen van de schrijver.

‘First, but not least‘, zijn we getuige van de ‘maiden voyage‘ op een podium voor publiek van de Londense band Goldheart. The Victoria Dalston staat bekend als een plek waar nieuwe bands hun eerste ervaring op kunnen doen. Daarvan is wel, maar ook geen sprake met Goldheart. In hun gelederen ontdekken we namelijk Dominic Rose, een muzikant met een staat van dienst. In Rotterdam is hij allereerst bekend wegens concerten tijdens twee edities van Left of the Dial – met Fake Turins en Max Fulcrum & The Win. Maar Rose trad een editie van het Rotterdamse festival ook op als spreekstalmeester, en figureerde in een grote serie promotiefilmpjes voor het festival. ‘Rotterdam heeft een bijzonder plekje in ons hart’, zegt Rose bij de aanvang van het optreden.

De zanger heeft kennelijk nog geen genoeg van het spelen in een omvangrijke band; dit keer telt de reïncarnatie van Max Fulcrum & The Win zes leden. Hoe vers het allemaal ook mag zijn, Goldheart spreekt aan met goed songmateriaal dat gebaseerd lijkt op electro en new wave, groovy met sterke baslijnen. En uiteraard ontbreekt het theater niet in de altijd kleurrijke, flamboyante presentatie van Rose, geflankeerd door zijn vriendin Sadbh Peters op dwarsfluit en backing vocals. En dat valt merkbaar in de smaak bij het Londense publiek in The Victoria Dalston. Daar gaan we vast nog meer van horen.