De meisjes voor me legden hun boodschappen op de band en bespraken wat ze dit weekend gingen doen. 

‘Ja of…’ zei het meisje met de roze jas, ‘of we gaan naar de karaokebar!’

Het andere meisje keek haar verschrikt aan. 

Ik snapte haar blik helemaal. Er is niet genoeg drank op de wereld om mij in een karaokebar het podium op te krijgen. Misschien bestaat er een parallel universum waarin ik wel toon kan houden en het totaal geen probleem vind om in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar dan nog zouden er in die wereld alleen camera-loze telefoons moeten bestaan, wil ik op een willekeurige vrijdagavond met een microfoon in mijn hand een vol café toezingen. 

Het meisje met de roze jas gaf nog niet op. 

‘Joh, is toch harstikke leuk, doen we gewoon samen een nummertje…’

Het andere meisje bleef weinig enthousiast.

‘Weet je wat het is, ik zing echt zo vals als een kraai, als het nou playback was, dan deed ik het wel.’

Ik vond het een geniale oplossing. Een plek voor mensen die geen talent hebben, maar wel graag op het podium staan. Ik ken er honderden, dus volgens mij is het een gat is de markt. 

Het is dat ik het nu nog even druk heb met artiesten die wel wat kunnen, maar zodra de lol daar vanaf is, begin ik een playbackbar.

Minke Weeda