Hex is het derde album van de Belgisch-Nederlandse band The Sha-La-Lees die bestaat uit gelauwerde artiesten die hun sporen in diverse bands hebben verdiend, maar daarover later meer. Voor nu moet u mij geloven dat het bundelen van hun talent een gouden greep is, want als er iets is dat dit album kenmerkt dan is het plezier en dat werkt zo aanstekelijk dat het enige wat op Hex is aan te merken, is dat het ondanks dat het ruim een half uur duurt, veel te kort lijkt.  

Maar goed, liever kort en heftig, dan een plaat die niet vooruit te branden is en daar hebben de Sha-La Lees absoluut geen last van. Ze vallen met de deur in huis met een dijk van een albumopener, die heel toepasselijk In Motion heet en een fijne, uptempo mix is van garage en punkrock, genres die we op dit album vaker zullen tegenkomen, al dan niet in combinatie met bluesrock, zoals het nummer waar vlot mee wordt doorgepakt, My Love Is Gone (Run & Hide) 

Single O, Oblivian is een mooie hommage aan de Oblivians, de legendarische Amerikaanse garagerockband die er prat op gaat dat een perfect nummer niet langer dan twee minuten hoeft te duren. Dat de Sha-La-Lees het met dat adagio niet te nauw nemen valt alleen maar te prijzen. Sommige nummers lenen zich eenvoudigweg voor meer en daarenboven zorgen de Sha-La-Lees ervoor dat het niet te koste gaat van de vaart. Het komt de gevarieerdheid alleen maar ten goede. En dat terwijl we sowieso van een gevarieerd album mogen spreken!   

Die variatie heeft natuurlijk alles te maken met de achtergrond van de bandleden die zonder uitzondering hun sporen hebben verdiend bij andere bands, zoals The Sore Losers, The Kik, El Guapo Stuntteam, Noordkaap, The Hydromatics en The Spades. Zo, het name droppen hebben we ook gehad, mocht u dit Vlaams-Nederlandse project nog niet kennen, dan heeft u nu een beeld. Behalve garage, punk- en bluesrock valt er nog genoeg te ontdekken. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Gentle Rain, dat genoeglijk zijn basis heeft in alt-country, die wordt opgeleukt met een soort van psychobilly. Liefhebbers van mondharmonica komen natuurlijk ook volop aan hun trekken. Met name op het middenstuk van het album, blaast Christophe Vaes de longen uit zijn lijft op nummers als Ride, Soft Kill en Birds.

Vlak voordat het magistrale titelnummer begint, is er een korte (minder dan twee minuten) adempauze met Rise, waarna Hex de luisteraar wederom zijn eigen wil ontneemt en volledig betovert zoals het al vaker deed met dit levenslustige album, dat stevig geworteld is in de jaren-70. Met een uitgekiende mix van gitaar, bas, mondharmonica en drums wordt voorkomen dat de vintage sound belegen klinkt. Dit is gewoon rock ‘n roll van de bovenste plank, die doet denken aan het beste van MC5 en, zoals bijvoorbeeld met slotnummer Don’t Bury Me Before I’m Dead aan Rory Gallagher. 

Hex wordt uitgebracht door platenlabel Sounds of Subterrania uit Hamburg en de releaseparty is morgenavond, 24 januari in het Tilburgse rockcafé Little Devil. Naar verluidt zijn de vriendelijk geprijsde tickets nog niet uitverkocht, en dat is gezien het spektakel dat Sha-La-Lees met Hex te bieden heeft best verwonderlijk.