Het Zweedse festival had een chauffeur gestuurd om ons op te halen van het vliegveld. 

Het bleek een vriendelijke jongen te zijn die in de auto uitlegde dat hij in een band speelde die vorig jaar op het festival had gestaan. Dit jaar niet, dus had hij aangeboden om de muziekprofessionals die door het festival waren uitgenodigd rond te rijden, zodat hij toch zijn netwerk verder kon uitbreiden. 

Dat eeuwige netwerken. Ik snap het nooit echt. Waarom zou je eindeloos saaie gesprekken voeren in de hoop dat je daar ooit iets aan gaat hebben. Er zijn aardige mensen en stomme mensen en als band maak je goeie muziek of niet. Daar verandert een netwerk niks aan. 

De chauffeur leverde ons af bij het hotel en vertrok voor zijn laatste ritje van die dag. De kamer van onze programmeur was nog niet klaar, dus bij de kiosk kochten we alle soorten chips die we niet herkenden en aten die in de lobby op. 

Een uurtje later konden we op pad. Voor het hotel kwamen we de chauffeur weer tegen die nu niks meer had te doen. Er was nog wat tijd te doden voor we onze passen konden ophalen en hij wist op loopafstand een leuke kroeg. 

Ideaal. 

Hij nam ons mee onder een viaduct door en achter een grote metalen deur zat kroeg waar ik me meteen thuis voelde. Die hadden we zelf nooit gevonden, dus ik was blij dat hij met ons mee was gegaan. 

Aan de bar vertelde hij interessante dingen. Bijvoorbeeld dat vrijwel elke zaal in Finland een sauna heeft en dat het heel normaal is om na afloop van de show samen met de programmeur en dienstdoende stagemanager daar gebruik van te maken. Het leek mij vrij ongemakkelijk, maar hij vond het een mooie manier van je zakelijke relaties onderhouden. 

Hij legde ook uit dat er op de wc van de kroeg waar we waren een aparte geluidsinstallatie was en dat daar alleen maar Zweedse schlagers werden gedraaid. Dat had een hoop aandacht op social media opgeleverd, want dronken Zweden plaatsen allemaal filmpjes van zichzelf terwijl ze met die nummers mee lalden. 

Ik wist niet eens dat er Zweedse schlagers bestonden, dus ik ging meteen op onderzoek uit. En inderdaad, ik trof twee giechelende meisjes aan die een onverstaanbaar nummer in de camera van hun telefoon stonden te zingen.

Voor mij was het festival al geslaagd. 

Na twee drankjes namen we afscheid van de chauffeur. Later op de avond zei ik tegen onze programmeur dat ik blij was dat het gesprek niet een verkapte poging was geweest om zijn band op ons festival te krijgen, maar dat het gewoon gezellig was geweest. 

‘Oh, maar toen jij naar de wc was, heb ik meteen een cd van zijn band gekregen hoor.’

Natuurlijk had hij ons niet zomaar op sleeptouw genomen, wat ben ik toch naïef. Of ik heb gewoon een heel verkeerd beeld van netwerken, dat kan ook. 

Minke Weeda