De Franse indiepopzangeres, muzikant en producer Flora Rose Marinoni maakt melodieuze liedjes. Ze maakt er geen geheim van waar ze haar inspiratie vandaan: ze is een zelfverklaard fan van onder andere Taylor Swift, Harry Styles en The 1975. Logisch dus dat ze jonge luisteraars met een vergelijkbare muzieksmaak aanspreekt, maar wie even de moeite neemt, ontdekt al gauw dat haar muziek tamelijk tijdloos is en daarom met gemak een breed publiek zal aanspreken. In februari van dit jaar verscheen haar eerste ep Synthetic Flowers For A Romantic Comedy en onlangs verscheen alweer haar tweede ep die Falling Through The Drops Of Time heet. Beide bevatten vijf nummers en uit beide blijkt duidelijk dat Flora Rose niet bang is verschillende genres te mengen waardoor een weldadige, relaxte vorm van droompop ontstaat. Liefhebbers van weemoedige synth-en gitaarpop zullen zich zeker aangesproken voelen door haar warme popsound.

De vijf nummers op haar tweede ep liggen in het verlengde van haar debuut. Fans van het eerste uur kunnen dus gerust zijn, al lijkt er iets minder ruimte voor gitaar, ruimte die is gegund aan toch al rijk aanwezige synthesizergeluiden. Flora Rose opent met elektronische beat die erg aan de jaren 80 doet denken. Every Hour Is After Midnight is met ruim vier minuten het langste nummer op de ep, maar toch is het ook eenvoudig om dit nummer voor te stellen in extended 12” versie. Net als het titelnummer is het behoorlijk uptempo en dansbaar, zonder dat dit ten koste gaat van de gemoedelijke zachtheid die haar nummers kenmerken. Tea Bags daarentegen is wat donkerder van geluid, echter zonder dat je er depri van wordt, want daarvoor is het nog steeds te opgewekt. The Last Prize klinkt als een klaterende fontein op een zonovergoten pleintje en de artieste speelt door slimme breaks in het nummer in op de nieuwsgierigheid van de luisteraar die, ondanks dat het allemaal ergens wel bekend klinkt, toch telkens wordt verrast. Neem slotnummer Sauna, dat langzaam begint en naar een einde lijkt te kabbelen, maar waarin gaandeweg het tempo subtiel wordt opgevoerd, zodat het aan het einde klinkt of de fontein op het pleintje gezelschap heeft gekregen van een tot de kruin toe gevulde boom met kwinkelerende vogeltjes.

Hoe indie wil je het hebben? Marinoni produceert haar muziek onafhankelijk. Begiftigd met honingzoete stembanden en met verstand van componeren en arrangeren, bewijst ze dat het wel degelijk mogelijk is om een carrière in de muziekindustrie op te bouwen zonder connecties.