Nieuwe releases waarvan het de moeite waard is dat je van het bestaan weet.

Big’n – End Comes Too Soon
Zet de plaat op en al na een paar seconden weet je uit welk vaatje dit viertal uit Chicago tapt: de hakkende gitaren, de bass-sound en de krijsende vocalen brengen ons naar Shellac-sferen. Big’n is zeker geen nieuwkomer op dit front. Al sinds 1990 maken ze platen en jawel, ooit maakten ze een split-single met Shellac. Na de begin jaren is even niets van ze vernomen, maar in 2018 bleek het bloed toch te kruipen waar het niet gaan kan en verscheen voor het eerst weer nieuw werk op een ep, en trokken bij het maken daarvan op met Steve Albini. Nu is er dan een volwaardig album. Hard, duister, kaal klinkend, geen poespas, pure emotie uitgedrukt in pompende drums, stuiterende grove baslijnen, hakkende gitaren en de getergde stem van Williams Akins. De tracks worden onderbroken door wat de band ‘transmissions’ noemt; geluidsfragmenten die het punkrock-sfeertje verder inkleuren. End Comes Too Soon is alleen voor de liefhebbers. (Computer Students^tm)

Mayflower Madame – Insight
Noorse postpunk/coldwave die klinkt alsof Sisters Of Mercy een nieuwe zanger heeft gevonden die zijn stemgeluid niet heel diep uit zijn keel opgraaft. Insight is intussen het derde album van de Noren uit Oslo die debuteerden in 2016. Een tweede album verdween in een corona-gat en nu hoopt de band een nieuwe kans te krijgen. Dat zou best eens kunnen lukken, want het album bevat een paar prima duistere liedjes met een sound waar je elke ouwe waver midden in de nacht voor wakker mag maken. Het graaft bovendien diep in niet alledaagse emoties; twee liedjes zijn opgedragen aan het doodgeboren kind van zanger Trond Fagerness. Niet vaak verschijnt er zo’n gedegen album in dit nadrukkelijk naar de jaren tachtig teruggrijpende genre. (Night Cult Records)

Total Tommy – Bruises
Bruises is het debuut van Jess Holt uit Sydney, Australië. Onder de naam Total Tommy trok ze al aandacht met een paar singles. Nu vervat ze de gevoelsmatige overgang van adolescentie naar volwassenheid in bedroompop-liedjes, warmbloedig, op opengesperde pupillen, alle zintuigen aan, voelen, en sporadisch ook eens een blauwe plek oplopend. De kabbelende gitaarliedjes waarmee de plaat opent zijn meestal overgoten met een dikke laag reverb, wat zo goed past bij het genre. Maar het is alsof er een b-kant is waar Holt pittiger uit de hoek komt. Halverwege de plaat trekt de mist op en komen garagerock-achtige tunes tevoorschijn zoals Spiders. En die afwisseling maakt deze plaat best te pruimen. ([PIAS])

Organi – Babylonia
De voertaal is wisselend op Babylonia, de sounds retro. Orgeltjes leggen warme tapijtjes voor je voeten. Koester je maar eens in het hoogpolig tapijt. Het doet een beetje aan Air denken, omdat Organi – een multi-instrumentalist die een studio runt in Oakland, Californië – duidelijk ook die liefde deelt voor vintage sounds en dat giet in instrumentale muziek die soms swingt, maar vooral is als warme chocolademelk na een barre tocht door een ijskoude stad. (Alien Transistor)

The Unthanks – In Winter
Een dik uur genieten van de stemmen van Rachel en Becky Unthank. Maar bereid je bij het opzetten van hun nieuwe epos op puur Engelse Kerstmis-sferen. Jammer misschien, om ze over een kerstboom te horen zingen in een van de eerste liedjes op In Winter, terwijl we uit hun keel liever liedjes horen over het armzalige bestaan op het Britse platteland. Je kunt dit gerust zien als een kerst-album, gericht op een ouder publiek dat het leuk vindt als in een liedje ineens een klassieke melodie opduikt. Muzikaal heel knap, maar wie deze band waardeert wegens hun werk dat een moderne vertaling geeft van Engelse traditionele muziek, kan dit album misschien beter overslaan.

Yannis & The Yaw – Lagos, Paris, London ep
Als ik het oude werk van Foals nog wel eens opzet wordt ik bijna nostalgisch. Waar is dat vuur toch gebleven en die net eigenaardige ritmes? Waarom is het langzaam veranderd richting dansbare beat-pop? Beste leuk, maar niet meer zo verrassend als ooit. Voor wie dat herkent is er goed nieuws: frontman Yannis Philippakis heeft een nieuw project Yannis & The Yaw en hoor, daar keert de speelsheid weer terug. De plaat kent een eigenaardige ontstaansgeschiedenis. De liedjes vloeien voort uit een sessie van Philippakis met de intussen overleden drummer Tony Allen (onder andere Fela Kuti). Philippakis heeft de nummers met anderen afgemaakt. Het zijn maar vijf nummers, maar die zijn buitengewoon de moeite waard. Het huppelt weer, dankzij de partijen van de afrobeat-drummer. Van Yannis & The Yaw gaan we naar verwachting in de toekomst meer horen. (Transgressive Records)