Voor het soort werk dat ik doe, weet ik bijzonder weinig van de technische kant van muziek. Door de jaren heen heb ik een hoop termen opgepikt, maar wat ze exact betekenen, geen idee. Alsof ik een autoverkoper ben die met geen mogelijkheid de carburateur kan aanwijzen.

Dat gebrek aan kennis is zelden bezwaarlijk. Je moet alleen een beetje kunnen inschatten wanneer je die termen zelf gebruikt en wanneer je beter je mond kunt houden. 

Voor de opening van ons festival hadden we aan iemand met een draaiorgel gevraagd of het mogelijk was om Left of the Dial (het liedje) te spelen.  

Dat bleek geen enkel probleem te zijn, alleen moest het nummer dan wel in G worden gespeeld in plaats van A, de toonsoort waarin het nummer oorspronkelijk staat, werd ons verteld.

Het leek me het beste om alleen maar te knikken. 

Achteraf was dat een prima beslissing, ik herkende het nummer meteen toen het draaiorgel begon te spelen. 

Omdat het bij ons altijd gekker moet, hebben we er ook nog wat kerkorgelspelers bijgehaald. Als je je festival opent in een kerk, dan is het toch zonde om het kerkorgel niet óók te gebruiken, vonden we. 

We hadden bedacht dat het een mooie verrassing voor de eerste band zou zijn, als het kerkorgel vlak voor zij begonnen het eerste nummer van hun set zou spelen. 

We hebben de band een paar weken voor de opening naar hun setlist gevraagd met het smoesje dat ons camerateam het eerste nummer zou filmen en zich ter voorbereiding wilde inluisteren. 

Er staan op Left of the Dial geen wereldberoemde bands, dus we wisten dat de kans vrijwel uitgesloten was dat het publiek het nummer zou herkennen. Daarom hadden we hen via briefjes die we uitdeelden ingelicht over het plan. 

Het was nog best een gedoe geweest om het allemaal geheim te houden, maar het leek goed te gaan. De band stond klaar op het podium, het kerkorgel begon hun nummer te spelen en 600 man keek verwachtingsvol naar het podium of er een blik van herkenning kwam. 

De bandleden keken elkaar verbaasd aan. Eerst een beetje vertwijfeld, maar ineens viel het kwartje dat het daadwerkelijk hun nummer was dat werd gespeeld. 

Best een mooi moment. 

Naast mij in het publiek stonden twee mannen die begonnen te mopperen. 

‘Nou, als je je eigen nummer herkent, kun je toch wel even meespelen?’

‘Ja, dit is toch wel heel dom hoor. Waarom vallen ze niet gewoon in?’

Dat schoot bij mij totaal in het verkeerde keelgat. Probeer je wat leuks te doen, gaan een paar van die zuurbekken de band afzeiken. De band die van niks wist en compleet overdonderd was. Prima als je ons dat kwalijk neemt, maar van de artiesten blijf je af. 

Zwaar geïrriteerd heb ik de twee mannen toegesnauwd:

‘Omdat het in een andere toonsoort staat natuurlijk.’ 

Ze keken me betrapt aan en knikten vervolgens vol begrip.

‘Oh ja, nee logisch. Een andere toonsoort…’

Je hoeft niet altijd precies te weten wat je zegt om je punt te maken. 

Minke Weeda