Het dak gaat er voor het eerst echt af als Dikke Dennis het podium op komt met een levensgroot bord met daarop Gabba Gabba Hey, dat amper onder het plafond past. Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen brult ondertussen op ongenaakbare wijze het bijpassende liedje. ‘I don’t want to be a pinhead no more, I just met a nurse that I could go for‘, en de afgepakte zaal, die brult het woord voor woord mee.

Foto’s: Martijn Berlage

Het is een beproefd recept, tien jaar geleden was het ook al een onvergetelijk feestje, en dat werd het opnieuw tijdens de viering van 50 jaar Ramones in Rotown, pardon, voor vanavond even omgetoverd tot CBGB’s, en Bar3. Er zijn verrassend veel mensen die ze ooit nog live hebben gezien. Publiek op leeftijd dus, aangevuld met wat kersverse aanwas. En wie verwacht had dat de zaal vol zou staan met leren jasjes en punkkapsels komt bedrogen uit. Door de jaren is het gemiddeld genomen toch wat tammer worden.

Dan doe je je best als toonaangevend popodium om de trendsetters neer te zetten en daar een publiek voor te vinden. En dan verkoopt een Ramones tribute-avondje stijf uit en wordt er tot op het laatste moment op Ticket Swap gevochten voor de laatste paar tickets. Dat geeft toch te denken. De hele tent heeft het bovendien de hele avond verschrikkelijk naar de zin. We zien Ramona’s met elkaar op de foto gaan als de Ramones, Janneke ‘Riplet’ op en voor het podium volledig uit haar dak gaan en zelfs Rotown-directeur Minke Weeda horen we terwijl ze enthousiaste dansbewegingen maakt al maar herhalen: ‘Ik het het naar m’n zin’. Voor de viering is het concept van tien jaar geleden erbij gepakt en doorvertaald. Nu vechten dertig muzikanten uit Rotterdam en ver daarbuiten om ook een steentje bij te mogen dragen aan een feestavondje vol punk-meezingers.

Wie uitverkoren was om er bij te zijn beleefde een prachtig vrolijke avond. Vijftig Ramones-klassiekers uitgevoerd door pakweg dertig muzikanten die normaal spelen in bands van naam en faam als Smudged, Lone Wolf of Forbidden Wizards, die elkaar dankzij een uitmuntende organisatie – onder de bezielende leiding van Ivo Bos die zelf ook achter de drums kruipt – vloeiend afwisselden. En dan zien we een stal aan klasse muzikanten jong en oud voorbijkomen om achter de microfoon te staan; van Janneke ‘Riplet’ via Smudged zanger Bart Hoogvliet en Merel Schaap van Lone Wolf tot en met ‘Wizzard’ Amber MacLean en comedy club-eigenaar Marcel Haug, die weer eens laat horen dat hij ook best zingen kan. Dat geldt in mindere mate voor de al eerder genoemde poppaus van Pijnacker Marcel Mulhuyzen, maar die zit er volgens eigen zeggen niet mee. ‘In de plaatselijke krant stond dat ik hier zou gaan zingen. Ik liep langs een terras en een vrouw vroeg, ‘Ik wist niet dat jij kon zingen’. Ik zeg, dat kan ik ook niet, maar bij sommige genres is dat helemaal niet nodig’. Zijn vertolking van vier Ramones-hits behoorde afgaande op de reacties en de omvang van de mosh pit tot de publieksfavorieten. En echt los gaat het als tijdens zijn vertolking van Gabba Gabba Hey Dikke Dennis het podium op loopt met een giga bord met die iconische tekst in zijn handen. Ook als het nummer is afgelopen, klinkt in de zaal het enthousiaste gebrul in de zaal nog lang na. Tot er opnieuw ‘one, two, three, four‘ klinkt en de volgende stuiterende hit wordt ingezet.

Leukste van een Ramones tribute avondje? Al die muzikanten lol met elkaar zien hebben, op en naast het podium. Kijk toch die grijns op ieders smoel. En die ene gast in het publiek met dat petje op die zo’n beetje alle vijftig liedjes woord voor woord meebrulde. Goud!

Zet de (rol)stoelen maar vast klaar voor de viering van zestig jaar Ramones.