Soms is de naam van een band zo uitdagend, dat je er gewoon naar wilt luisteren. Zo ook, Los Bitchos. Prikkelend vanwege de combinatie van Engels en Spaans. Toepasselijk ook, schreven wij eerder, aangezien de Britse dames Zuid-Amerikaanse klanken voortbrengen, een mix van cumbia en surf. Het debuutalbum Let The Festivities Begin werd goed ontvangen. En dat roept natuurlijk de vraag op of het kwartet uit Londen aan de hooggespannen verwachtingen weet te voldoen. 

In eerste instantie lijkt dit het geval. Met Hi! openen de meiden heel behoorlijk het album. Het nummer heeft eenzelfde energie die hun debuut kenmerkte. Maar bij het tweede nummers gaat het wat mij betreft al mis. Talkie Talkie, Charlie Charlie klinkt obligaat en gezapig. De nadruk lijkt, zo blijkt uit de eerste nummers meer te liggen op Oosterse klanken, die je met een beetje fantasie psychedelisch kunt noemen, maar die minder sprankelend zijn dan de Zuid-Amerikaanse cumbia. Van surf ontbreekt nagenoeg elk spoor en de nadruk lijkt meer te liggen op disco-funk. Niets mis mee, maar dan moet het je wel pakken en dat doet het niet. Ook het derde nummer Don’t Change is mij te repetitief. Instrumentale muziek moet een bepaalde spanningsboog hebben om niet te verworden tot achtergrondmuziek. 

Kiki, You Complete Me heeft wat weg van een 80’s filmscore en dat kan mij wel bekoren. Ook 1K! ligt lekker in het gehoor. Hier horen we meer Anatolische pysch en minder cheesy disco, die op verschillende nummers op de loer ligt. Neem Naughty Little Clove, dat op zich best opzwepend klinkt, maar uiteindelijk toch meer weg heeft van een eindeloze jamsessie dan van een floorfiller. Tango & Twirl heeft wederom wat weg van jaren-80 filmuziek en hoewel slotnummer Let Me Cook You vlot en funky klinkt, weet Los Bitchos minder te overtuigen dan wij hoopten.