In de tram werd ik aangesproken door iemand die me ergens in de verte wel vaag bekend voorkwam, maar die ik totaal niet kon plaatsen. Andersom leek hij wel precies te weten wie ik was. 

Hij bleek beangstigend goed op de hoogte van alles wat ik doe en daar had hij een hoop vragen over. 

‘Hoe is het bij Rotown? Zijn alle bands voor Left of the Dial al geboekt? Komt er weer een magazine? Hoeveel stagemanagers gebruiken jullie nou precies? Ga je volgend jaar weer naar dat Amerikaanse festival?’ 

De antwoorden leken hem niet bijster veel te interesseren; voor ik twee woorden had gezegd, had hij alweer een nieuwe vraag. 

Het voelde als een vrij zinloze conversatie, dus ik besloot om een halte eerder uit te stappen.

Toen ik aanstalten maakte om op te staan, vroeg hij wonderbaarlijk genoeg nog snel even naar het enige waar ik me de dagen ervoor echt druk over had gemaakt. 

‘Jullie gaan met Left of the Dial voor het eerst een conferentie doen hè? Gaat dat goedkomen?’

Ik antwoordde naar waarheid dat ik dat niet wist. We hebben nog nooit een conferentie georganiseerd en er kan een hoop misgaan, dus dat is best spannend. 

Ik stapte uit en vlak voor de deuren dicht gingen, schreeuwde hij me na: ‘Maakt niet uit joh, de eerste pannenkoek mislukt altijd!’

Ik weet nog steeds niet waar ik die gast nu precies van kende, maar hij heeft me op een vreemde manier wel gerustgesteld. 

Minke Weeda