Op donderdagochtend wachtte ik op mijn reisgenoot in de lobby van het Londense hotel. Ik maakte een praatje met de receptionist over het concert waar we de avond ervoor waren geweest. Hij was groot fan van die artiest beweerde hij, dus jaloers dat wij haar hadden kunnen zien en hij niet. Of hij was gewoon beleefd, dat kan ook. 

Ineens werden zijn ogen groot. Ik draaide me om om te zien waar hij zo van onder de indruk was.

Het bleek mijn reisgenoot te zijn die een vrij schreeuwerige panterblouse aan had. Die viel nogal op in de beige lobby. Stond hem wel absoluut goed, dat beaamde de receptionist ook. 

We gingen op pad, want er moesten nog platen worden gekocht voor we naar de volgende zaal zouden gaan voor een ander concert. 

Ergens in het zuiden van de stad liepen we over straat en er kwam ons een man met een grote zonnebril en een blindenstok tegemoet. Toen hij vlakbij was, stapte ik opzij om hem de ruimte te geven. Op dat moment draaide hij zijn hoofd naar mijn reisgenoot en zei: ‘Great shirt man!’

Hij klapte zijn stok in en liep door. 

Ik heb nog steeds geen idee wat er nu precies gebeurde. Misschien was het een acteur die voor een rol aan het oefenen was of zo. Maar het is natuurlijk veel waarschijnlijker dat de schreeuwerige panterblouse genezende krachten bezit.

Minke Weeda