V11 in Rotterdam was onlangs nog uitverkoren om nog voor het verschijnen het nieuwe werk van Cola live al te mogen horen. Dat voorproefje deed ons al reikhalzend uitkijken naar het tweede album The Gloss van het Canadese trio, in feite een voortzetting van Ought. We worden allerminst teleurgesteld; Cola diept hun vermogen om gortdroge maar altijd ingehouden swingende postpunkkrakers te schrijven verder uit. Het schuurt en daagt uit: de zang van Tim Darcy hangt regelmatig zo in de bocht dat het bijna vals klinkt, in een nummer als Down To Size zijn de gitaarakkoorden zo wringend dat het is alsof je in een overrijpe citroen bijt, als Pallor Tricks inzet lijkt het alsof Darcy en bassist Ben Stidworthy elk maar wat doen. Maar net als bij hun eerste album Deep In View wordt volhouden beloond; juist die stekelige nummers groeien dan uit tot oorwurmpjes. En de poëtische teksten van Darcy dagen uit op zoek te gaan naar een verborgen betekenis.

Naast al dat uitdagen bekoort Cola op dit tweede album ook met regelmatig direct, zonder omwegen. Opener Tracing Hallmarks en een liedje als Pulling Quotes of Keys Down If You Stay zijn simpelweg prachtige liedjes. Afsluiter Bitter Melon springt er al helemaal uit dankzij de eigenaardige constructie en het meeslepende instrumentale stukje dat af en toe het desoriënterende gitaarspel en de lijzige zang die haaks staat op de band die als een uurwerk genadeloos door maalt, onderbreekt. Zo’n liedje dat de titel ‘geniaal’ waardig is, maar er ook om vraagt om het kei- en keihard op te zetten, op repeat graag.

En al dat moois – laten we op de barokke momenten geweldige drumwerk van Evan Cartwright wiens achtergrond in de jazz af en toe door mag klinken niet vergeten – komt ongelofelijk schoon voor de dag in de droge en simpel klinkende productie. En daarbij past dat we af en toe het geruis van de versterkers horen. Ook dat maakt The Gloss een kunstwerk van uitzonderlijke kwaliteit.