Het is niet vanzelfsprekend dat folk-pop singer-songwriter Neomi Speelman, artiestennaam néomí, een debuutalbum uitbrengt. Jarenlang had ze een haat-liefde verhouding met muziek. Als kind moest ze piano leren spelen, in haar vroege tienerjaren werd ze toegelaten op een muziekschool in Amsterdam en nadat ze vier jaar lang te horen kreeg dat haar stem en liedjes niet goed genoeg waren, keerde ze muziek maken haar rug toe. Dat dit album er dus toch is gekomen, komt voort uit intrinsieke belangstelling en is een voorbeeld van ‘het bloed kruipt waar het niet gaan kan.’ 

Somebody’s Daughter is een coming of age-verhaal. Via elf dromerige popnummers volgen we néomí’s weg naar jong-volwassenheid. Thema’s die aan bod komen zijn vertrouwen, liefde en reflectie. Het begint toepasselijk met titelnummer Somebody’s Daughter, dat oproept om in geval van een conflict de mens achter het meningsverschil niet te vergeten. Het is een heerlijke binnenkomer die klinkt alsof Haim zingt met Fleetwood Mac. De nummers die volgen, Your Girl, Garden en Someone New zijn ook uitgebracht als single. Hierdoor klinkt het album direct bekend. Your Girl is uptempo dreampop, Garden een hartverscheurende ballad met strijkers over haar opa met Alzheimer en Someone New klinkt minder beladen en vrolijker, terwijl de tekst toch redelijk zwaar is.  

Halverwege het album staan twee korte soundscapes die worden gekenmerkt door experimentele synths en homevideo-audio afkomstig van néomí’s vierde verjaardagsfeestje. “Ik wil mensen er tenslotte aan herinneren dat ik ook ‘iemands dochter’ ben, dus het voelde voor mij natuurlijk om wat persoonlijk gelach en gehuil uit een deel van mijn jongere leven op te nemen.” Doordat de beat in het elf seconden durende 160316126422792 doorloopt in So I Let You (15th of June- evening) heeft het meer weg van een intro, dan van een zelfstandig nummer. 

Hoewel de nummers voorbij de helft van het album overduidelijk somberder zijn dan die op de A-zijde, met titels als I’m Not Afraid Of Dying, Low en Talk Shit, boeten ze niet in aan schoonheid. Neem Low, dat een onweerstaanbare beat heeft waarover néomí haar twijfels uit. Could’ve Been Mine is sprankelende dreampop die opgewekt klinkt, terwijl de tekst toch behoorlijk bluesy is. Dat néomí geen moeite heeft om zich kwetsbaar op te stellen, komt ultiem tot uiting in het lo-fi slotnummer. All You Do Is Leave (15th of June – night) is een demo die ze bewust zo op de plaat heeft gezet, in plaats van hem opnieuw op te nemen, omdat ze vreesde dat daarmee de ziel uit het nummer te halen. Gelijk heeft ze, want het klinkt zo bijzonder puur en het wordt zelfs met elke luisterbeurt mooier. 

Somebody’s Daughter is een verrukkelijke popplaat van een artiest die ogenschijnlijk nog veel in haar mars heeft. Speelman beheerst de kunst van singer-songwriting tot in de haarvaten. Haar teksten zijn rijkelijk voorzien van aansprekende arrangementen, zodat zowel blijmoedige als minder vrolijke nummers zonder onderscheid prettig in het gehoor liggen.  

De release van Somebody’s Daughter wordt ondersteund door een headline-tour door Nederland, eindigend met een optreden in Tolhuistuin in Amsterdam op 25 mei.