Het is toch maar zelden dat een nieuw album met zoveel levensvreugde aftrapt als Bodega met Dedicated to the Dedicated doet. Je krijgt onmiddellijk een injectie vrolijkheid die je dansend de lentedag in stuurt. De stuiterende baslijn, de strak aangeslagen gitaren, de gescandeerde zang, precies het goede tempo, dat aanstekelijke refrein.

Het is de aftrap voor het Our Brand Could Be Yr Life, het nieuwe album van Bodega waarin moderne marketing en het consumeren te kakken wordt gezet. ‘Cultural Consumer‘: met de ogen dicht zie ik drommen naar festivals afreizen om met goed gevulde portemonnee en een glas witte wijn in de hand via social media te laten zien dat ze hun dosis cultuur weer hebben gehad om in de werkweek de wereld weer te geselen met marketinglogica. Bodega zet er ongenadig een spotlicht op en dat met een soundtrack die geweldig klinkt en je laat dansen in je huiskamer. ‘Take me to the zone‘, zing ik al sinds het verschijnen van de single Tarkovski terwijl ik rare danspasjes maak, maar bij dat prijsnummer blijft het niet. In Cultural Consumer I speelt in het refrein uitbarstingen van gitaarnoise een hoofdrol, die rechtstreeks afgekeken lijkt te zijn van Joey Santiago. De invloed van Pixies hoor je wel vaker terug in het werk van de New Yorkse artrockers. Webster Hall bijvoorbeeld heeft wel wat weg van de rustiger nummers uit de koker van Frank Black. Protean doet qua sfeer dan weer denken aan Velvet Underground of ons eigen Lewsberg. ATM is een typisch stuiterende postpunktrack waar de band de teksten hoekig scandeert, en in de ‘artschool‘-gekkigheid in Set Controls For The Heart Of The Drum kun je misschien de invloed van Devo herkennen. Major Amberson laat de gevoelige kant van Bodega zien met een zachter liedje met een goudgerand refreintje dat qua sfeer weer aan Lewsberg doet denken.

Ondanks al die diversiteit op Our Brand Could Be Yr Life verfijnt Bodega ondertussen de eigen identiteit. De band tekende voor Chrysalis en aan de productie zou je kunnen menen te horen dat een groter budget zich uitbetaalt in een hele rijke sound waarin dat volkomen eigen geluid van Bodega uitstekend uit de verf komt. De stemmen van Ben Hozie en Nikki Belfiglio snijden geweldig door de harde stuiterende muzikale begeleiding. Dat alles maakt hun nieuwe album tot een sierraad voor het voorjaar. Zet maar op repeat.

Het album eindigt zoals het begint. City is Taken bouwt langzaam op tot een eindstuk waarin een thema lang wordt herhaald en steeds een beetje in intensiteit toeneemt, en dat geeft een euforisch gevoel. Je ziet het publiek in de zaal al op en neer deinen. Oh, en voor een doorsnee ‘cultural consumer’ lenen verschillende nummers zich uitstekend voor de sportschool!

Bodega tourt in het najaar in Nederland en speelt bijvoorbeeld op 27 september in Rotown