Ooit heb ik me voorgenomen om zoveel mogelijk nummers die ik op plaat leuk vind, een keer live te zien worden uitgevoerd door die artiest. Natuurlijk, de rest van zo’n optreden is ook prima, maar bij gebrek aan betere hobby’s wil ik graag specifieke liedjes kunnen afvinken. 

Dat is soms lastig, want er zitten nummers bij die gewoon nooit live worden gespeeld. Er zijn bands die ik meerdere keren heb gezien zonder iets af te kunnen vinken. 

En er is één twijfelgeval. 

Eind jaren 90 ging ik naar een concert van Swamp Dogg. Ik kende zijn eerste twee platen nog niet zo heel lang en ik dacht eigenlijk dat de beste man allang was overleden, zoals dat vaker het geval is met soulzangers die ik goed vind. Toen ik hoorde dat hij in Nederland zou optreden, hoopte ik meteen dat hij mijn lievelingsnummer zou spelen. 

Dat gebeurde niet.

De avond erna was ik in de Melkweg voor Spiritualized. Ze speelden I Think I’m In Love, dus die kon ik mooi afvinken. 

Tijdens het laatste nummer ging ik even naar de wc en ineens zag ik Swamp Dogg staan. Degene met wie hij stond te praten, liep net weg, dus ik besloot om te gaan vragen waarom hij mijn lievelingsnummer niet had gespeeld. Hij reageerde allervriendelijkst en legde uit dat hij dat nummer alleen kon doen als hij blazers bij zich had. Dat was nu niet het geval geweest, maar als hij ooit weer in Nederland speelde en hij had blazers bij zich, dan zou hij het nummer spelen. Beloofd. 

Zo’n tien jaar later kwam hij terug. Naar het Rotterdamse Waterfront dit keer. Hij had blazers bij zich en beloofd is beloofd, dus ik stond helemaal klaar om het nummer van mijn lijstje af te vinken. 

Maar weer speelde hij het niet. 

Na afloop maakte ik een praatje met de programmeur en ik vertelde hem dat ik teleurgesteld was dat Swamp Dogg zijn belofte niet was nagekomen. Hij vond dat ik maar backstage even verhaal moest gaan halen. 

In de gang naar de kleedkamer werd ik door de programmeur op een stoel naast de vrouw van Swamp Dogg gezet met de mededeling dat ik een vraag had. Ik legde mevrouw Dogg de situatie uit en ze schudde glimlachend haar hoofd: ‘A promise is a promise honey, now you just wait here.’ 

Ze ging de kleedkamer in en even later wenkte ze me. Ik ging bij Swamp Dogg aan tafel zitten en deed nog een keer mijn verhaal. Hij keek me aan en vroeg: ‘Bedoel je dit?’ en zong daar in de kleedkamer – zonder blazers – het hele nummer voor me. 

Ik heb hem in Amerika onlangs weer live gezien. Alle blazers kwamen nu uit een synthesizer, maar mijn lievelingsnummer werd nog steeds niet gespeeld. 

Dat maakte eigenlijk ook niet uit, want ik had het liedje in Rotterdam al voor de helft afgevinkt.

Minke Weeda