De Engelse band And Also The Trees is in 1979 opgericht naar aanleiding van een advertentie in de krant waarin The Cure om bands vroeg om zijn voorprogramma te verzorgen. Nadat de band in 1980 een demootje stuurde naar Robert Smith, stond hij kort daarna diverse malen daadwerkelijk als voorprogramma van diens band op de planken. Inmiddels heeft And Also The Trees, die dus in de echte post-punktijd is opgericht, inclusief zijn nieuwste, vijftien albums op zijn naam staan. 

Met Mother-of-pearl Moon bewijst And Also The Trees dat intensiteit ook subtiel kan worden gebracht. Het album opent traag met een instrumentale intro. Het is de eerste van drie instrumentale nummers. No Mountains, No Horizons begint met wat ik associeer met een naderende zwerm horzels, en blijft onheilspellend en enigszins naargeestig klinken. Toch lijkt het meer dan Ypsilon, dat wel wat wegheeft van een interlude, heel verhalend. De instrumentals zijn theatraal en filmisch van aard. Ze roepen gemakkelijk beelden op. Maar dit geldt dit eigenlijk voor de meeste nummers. 

Neem het verhalende The Whaler, dat na de intro laag voor laag wordt opgebouwd en waarin de basis wordt gelegd voor de muzikale thema’s die zullen volgen. Filmisch is ook Town Square dat kleur krijgt dankzij klarinet en diepte door percussie. Maar het hoogtepunt is toch wel This Path Through The Meadow, waarbij het lijkt alsof Ennio Morricone en Nick Cave de handen ineen hebben geslagen en dat uitstekend wordt gevolgd door Valdarada, dat klinkt als een bluesy rootsballad met jazzy drums. 

And Also The Trees blijkt een uitstekende reisleider. De luisteraar hoeft slechts te dobberen op de kabbelende melodieën en de verhalen op te snuiven die als een exotisch briesje de verbeelding prikkelen, zoals gebeurt in het titelnummer of in het meer dan noemenswaardige Visions Of A Stray, dat Mother-of-pearl Moon weer vlot trekt, na het enigszins sinistere No Mountains, No Horizons. Eenmaal gewend aan de sfeer, die in stand wordt gehouden door mandoline-achtige gitaren en body krijgt door het geluid van een Moog en nimmer aflatende percussie, pakt Mother-of-pearl Moon uit als een schatkist aan geestverruimde gemoedsrust.